ولسمشر ډونالډ ټرمپ د یکشنباره په ورځ د سپین کور د اوول اوفیس (Oval Office) څخه په یو خطاب کې د ایران سره د یوې پراخې negotiators سولې تړون اعلان کړ [1, 2].
دا پرمختګ په داسې حال کې راغلی چې د تهران د هستاتي پروګرام او د هرمز تنگو د ستراتیژیک ثبات په اړه د امریکا او ایران ترمنځ کړکېچونه زیاتیږي [1, 5]. اداره د ایراني رهبرۍ څخه د امتیازاتو اخیستلو لپاره د وخت د فشار څخه ګټه اخیستلو هڅه کوي.
ټرمپ وویل چې د تړون په لور اوسنی پرمختګ "پوره ۵۰/۵۰" دی [6]. سره له دې 낙اواره (optimism)، هغه وویل چې "وخت زموږ په ګټه دی" [1].
ولسمشر د ډیپلوماسي امکانات د کړکېچ د زیاتوالي له ګواښ سره توازن کړی. هغه وویل چې "امریکا د تهران د غني شوي یورانیوم د نیولو لپاره هستاتي تړون ته اړتیا نې" [1]. دا موقف ښيي چې امریکا د رسمي تړون پرته د هستاتي وړتیاوو د neutral کولو لپاره نظامي पर्यायونه ساتي.
راپورونه ښيي چې ولسمشر ممکن د ایران په وړاندې د "بلې لویې ضربې" په اړه فکر کوي او کولی شي د سخت نظامي برید امر ورکړي [3]. دا ګواښونه د سپین کور د یوې negotiators حل لارې د یوځای pursuit سره تضاد لري.
سره له دې چې اداره د نږدې بشپړ تړون ته اشاره کوي، نور راپورونه ښيي چې تیرو هوایي بریدونو لا دمخه د ایران هستاتي инфраструкچر ته زیان رسولی دی [7]. د ولسمشر ستراتیژي داسې ښکاري چې په دې دوه ګانې حالت باندې تکیه کوي، ترڅو د زور ګواښ وساتي او ډاډ ترلاسه کړي چې د negotiators تړون شرایط د امریکا په ګټه وي.
“"وخت زموږ په ګټه دی."”
اداره د 'maximum pressure' ستراتیژي کاروي چې پکې د ډیپلوماټیکې خبرې د وعدې سره د نظامي مداخلې معتبر ګواښ یوځای شوی دی. د دې ادعاوې په کولو سره چې امریکا کولی شي پرته له تړون څخه هستاتي مواد ونیسي، ټرمپ هڅه کوي چې په خبرو اترو کې د ایران اصلي Leverage له منځه یوسي او د دې ښودنه کوي چې امریکا د لاسلیک شوی تړون یا د زورمن نظامي حل دواړو سره ارامه ده.
