د امریکا 대통령 ډونالډ ټرمپ او د ایران 대통령 ابراهیم رئیسی د 적اوو د پایپراو او د هرمز تنگو د بیا खुल کولو لپاره یواتمایي تړون لاسلیک کړ [1, 2].
دا تړون د دواړو هیوادونو ترمنځ په ډیپلوماټیکو اړیکو کې یو لوی بدلون څرګندوي. د جګړې د وقف کولو او د حیوي کشتي لارو د خوندي کولو لپاره د یو چوکاټ په رامنځته کولو سره، دا تړون هڅه کوي چې په یو ناڅېرتیا لرونکي سیمه کې ثبات رامنځته کړي او د نظامي紧张اتو مخه ونیسي.
دا تړون له ۱۴ نقطو څخه جوړ دی [1]. د 적اوو له سمدستي وقف کولو پرته، دا تړون په ځانګړي ډول د هستяيي خبرو اترو لپاره د ۶۰ ورځني وخت پیل کوي [2]. دا مهالواره په دې توګه تنظیم شوې چې دواړو هیوادونو ته یو منظم فرصت ورکړي ترڅو د هستяيي مسایلو په اړه د پخوانیو شخړو حل ومومي.
سره له دې چې لاسلیک شوی، خو دا تړون د امریکا حکومت کې له سختو انتقاداتو سره وړاندام شوی. څو رپبلیکنیو قانونګذارانو د تړون شرایط untimely او د ملي ګټو لپاره زیانمن وګڼل. جیم جوردن (Rep. Jim Jordan)، چې د اوهایو ایالت رپبلیکنی representative دی، ویل: "دا ډیر بد دی — یو ужаسناک تړون چې امریکا په خطر اچوي" [3].
پریزیډنت ټرمپ د تړون مخالفین رد کړل. هغه وویل چې منتقدان "حسادت کوونکي، بد خلک یا کم عقل" دي [2].
د دې تړون تمرکز د سمندري امنیت او د اوږد مهال disarmament ترمنځ ویشل شوی دی. که څه هم د هرمز تنگو بیا خلاک کول د تیلو د ټرانسپورټ په اړه نړیوالې اقتصادي اندېښنې څانده کوي، خو د هستяيي خبرو اترو ۶۰ ورځنی وخت د ایران د هستяيي پروګرام لپاره یو ډیپلوماټیک حل لټوي [1, 2].
“"دا ډیر بد دی — یو ужаسناک تړون چې امریکا په خطر اچوي."”
دا تړون ډیپلوماسي ته د یوې اړخې اړاوې نښه ده، مګر شدید داخلي عکس العمل د ایران په اړه د امریکا د بهرنیو چارو په پالیسۍ کې د ټوټو ټوټو شوی سیاسي چلند ښیې. د دې تړون بریالیتوب په دې پورې اړه لري چې آیا د هستяيي خبرو اترو ۶۰ ورځنی فرصت کولی شي وړاندې د سیاسي فشارونو یا د 적اوو د بیا پیل څخه دمخه یو دایمی تړون رامنځته کړي.
