ولسمشر ډونالډ ټرمپ وویل چې متحده ایالات به د ایران په وړاندې sanctions نه لغوي ترڅو چې دا هیواد غني شوی یورانیوم تسلیم نکړي [1].
دا stalemate د ceasefire په خبرو اترو کې یو kritikal بنبست ښيي، ځکه چې دواړه هیوادونه د مالي او هستوي امتیازاتو په ترتیب باندې Agreement نلري. پداسې حال کې چې متحده ایالات د disarmament غوښتنه کوي، ایران د خپلو کنګل شویو Assets ترلاسه کول د هر ډول تړون لپاره یو precondition ګڼي.
د PBS په یو interview کې، ټرمپ وویل چې د sanctions تخفیف او د کنګل شویو فنډونو خوشې کول به د ایران په کړنو کې د پام وړ بدلونونو پرته نه شي [1]. هغه وویل چې متحده ایالات به فنډونه یوازې هغه وخت بیرته ورکړي کله چې ایران په سمه توګه چلند پیل کړي [1].
ټرمپ د ساده trade-off وړاندیز رد کړ او ویې ویل چې د سمدني تخفیف په اړه "داسې هیڅ شی به نه وي" [1]. هغه وویل چې د اوسنیو شرایطو لاندې نه sanctions تخفیف کیږي او نه هم پیسې خوشې کیږي [1].
په ځواب کې، د ایران حکومت اشاره کړې چې د ټولو کنګل شویو پیسو خوشې کول د راتلونکي پرمختګ لپاره اړین دي [2, 3]. د ایران چارمندانو وویل چې مالي شخاره د sanctions د نظام د لغول لپاره اصلي خنډ دی [2, 3].
دا اوسنی impasse د دې محور باندې ګرځي چې آیا متحده ایالات د دې څخه وړاندې یا وروسته مالي انسنټیوونه ورکوي چې ایران د خپل یورانیوم enrichment وړتیاوې له منځه یوسي. ټرمپ یو واضح کرښه رسم کړې او وړاندیز یې کړی چې یوازې د یورانیوم امتیازات د فنډونو د خوشې کولو لپاره کافي نه دي [1].
دا شخاره پداسې حال کې دوام لري چې دواړه هیوادونه د یوې پراخې ceasefire تړون لپاره خبرې کوي. دا tensione د باور په اړه یو بنسټیز اختلاف او د واشنګټن او تهران ترمنځ د متقابل اقداماتو د وخت په اړه ټینګښت ښيي [1, 2].
“داسې هیڅ شی به نه وي.”
دا بنبست د 'maximum pressure' او 'economic sovereignty' ترمنځ یو ستراتیژیک ټکر منعکس کوي. د کنګل شویو Assets خوشې کول د چلند بدلون او د غني شوي یورانیوم بشپړ تسلیمولو ته تړاوست، متحده ایالات مالي leverage کاروي ترڅو د هستوي rollback دایمي تضمین کړي. برعکس، د ایران ټینګار چې لومړی یې خپلې پیسې ترلاسه کړي، ښيي چې هغه اقتصادي ثبات د هر ډول امنیتي امتیازاتو لپاره یو اړین precursor ګڼي، چې tým써 مالي حساب د ټولې ډیپلوماټیکې هڅې مرکزي محور ګرځي.
