د امریکا پریزیډنت Donald Trump او د اسرائیل لومړی وزیر Benjamin Netanyahu د دې موضوع پر سر په جنجال کې دي چې په روانې ایران conflict کې څوک د اسرائیل د اقداماتو لارښوونه کوي [1, 2].

دا کړکېچ د Washington او Tel Aviv ترمنځ په ډیپلوماټیکو اړیکو کې یو مهم بدلون څرګندوي. دا د سیمې د نااستیکراره حالت د مدیریت په اړه یو بنسټیز اختلاف په ګوته کوي او دا پوښتنه راپورته کوي چې آیا امریکا باید د اسرائیل د پوځي عملیاتو چوکاټ ټاکه [3, 4].

Trump هڅه کوي چې جګړه محدود کړي ترڅو د سیمې په کچه له پراخېدو څخه ځاته وساتي [1, 3]. دا تګلاره په Middle East کې د ثبات د بشپړ تخریب د مخنیوي پر وړاندې تمرکز کوي، ځکه چې دا ممکن امریکا په مستقیم ډول د ایراني ځواکونو سره په یوې لویې مخامخې کې ښکاره کړي [3].

په مقابل کې، Netanyahu غواړي چې د ایران او د هغه د ملاترو پر وړاندې د پوځي عملیاتو د دوام لپاره ډیر آزادی ولري [1, 3]. د اسرائیل د لومړي وزیر ستراتیژي پر دې باور ولاړه ده چې د Tehran له تهدیدونو څخه د تلپاتیا لپاره یو ډیر 공격ي موقف اړین دی [3, 4].

د کنټرول دې مبارزې ته داسې راپورونه تلېچ blevetل چې Netanyahu په کلیدي پریکړنیو کې له ځان څخه لرې کیږي [2]. دا tensione د Trump د containment غوښتنې او د Netanyahu د یوې پریکړه کنډې پوځي کمپین د ترجیح ترمنځ خالي ځای څرګندوي [1, 3].

که څه هم د دواړو مشرانو تاریخي توګه نږدې اتحاد کړی دی، خو د ایران سره اوسني conflict ایو مختلفو اولویتونو افشا کړي دي. Washington د سیمې د جګړې مخنیوي ته முன்னیت ورکوي، یو هدف چې ممکن د اسرائیل د حکومت له ستراتیژیکو اهدافو سره په ټکر کې وي [1, 4].

“Trump هڅه کوي چې جګړه محدود کړي او د سیمې په کچه له پراخېدو څخه ځاته وساتي.”

دا د واک مبارزه د امریکا او اسرائیل د ملاتړونکي شراکت څخه د یوې داسې اړیکې ته لیږد ښیي چې د ستراتیژیک frictional ځانګړتیاوې لري. که امریکا په بریالیتوب د سیمې د پراخېدو د مخنیوي لپاره د اسرائیل عملیاتي آزادی محدوده کړي، نو دا ممکن د Netanyahu داخلي موقف کمزوری کړي او د Middle East د اوږد مهال د امنیتي جوړښت (security architecture) بدلون راولي.