د متحده ایالاتو د نمایندګانو مجلس (House of Representatives) د چهارشنبې په ورځ، د 2026 کال د جون 3 په نیټه، یو قرارداد تصویب کړ چې د ایران په جګړه کې د امریکایي ځواکونو د وتلو لارښوونه کوي [1, 2].

دا رایې د conflict (جګړې) په مدیریت کې د اجرائیي څانګې لپاره یوه مهمه سیاسي ننګونه ده. که څه هم دا قرارداد تر ډیره extent سمبولیک دی، مګر دا د نظامي مداخلاتو د ستراتیژیکو اهدافو په اړه د قانون‌ګذارانو او سپین گھرې ترمنځ د زیاتېدونکي اختلافات ښکاره کوي [1, 2].

ولسمشر ډونالډ ټرمپ وویل چې دې "غیر وطنی" اقدام تهران سره مذاکرات ګډوډ کړي [2]. د مجلس د مخالفت سره سره، ادارې د پوځي تحرکاتو په اړه خپل کنټرول ساتلی دی [1, 2].

د ایران سره جګړه د 2026 کال په فبروري کې پیل شوه [2]. د جګړې له پیلاو څخه، مجلس د داسې لارو په لټه و چې ولسمشر ته د فشار ورکول شي ترڅو په سیمه کې خپل چلند بدل کړي. د جګړې د واکونو دا ځانګړی قرارداد د مبارزت عملیاتو د پایپشانې لپاره د مجلس د ارادې یو رسمي څرګندونه دی [3].

هغه قانون‌ګذارانو چې د دې اقدام ملاتره یې وکړ، وویل چې متحده ایالات باید د یوې روښانه وتلو ستراتیژۍ (exit strategy) ټاکنه وکړي ترڅو د اوږد stalemate (بندبست) څخهe ژغاره ومومي. دا قرارداد په منځشرق کې د نورو tensione (تشنجونو) د مخنیوي لپاره د پرسونل د سمدستي وتلو باندې تمرکز کوي [1, 2].

سپین گھرې داسې هیڅ اشاره نده کړې چې د مجلس لارښوونه به ومني. څرنګه چې دا قرارداد غیر لازم (non-binding) دی، ولسمشر د پوځي ځواکونو د ځایپرستی او بهرنیو ډیپلوماټیکو اړیکو د مدیریت لپاره اصلي واک ساتي [1, 2].

“"غیر وطنی" اقدام تهران سره مذاکرات ګډوډ کړي”

دا رایې د کانګرس د نظارت او د ولسمشر د جګړې واکونو ترمنځ یو دستوري کړav ښکاره کوي. که څه هم دا قرارداد د پوځي ځواکونو د وتلو لپاره قانوني زور نه لري، مګر دا د جګړې ضد احساساتو ته سیاسي قوت ورکوي او په عامه توګه د ایران سره د ادارې ډیپلوماټیک نفوذ کموي.