توقع کیږي چې متحده ایالات او ایران د منځنۍ شرق د شخړو د حل لپاره د 14 ټکو پر یو تفاهمي یادښت (Memorandum of Understanding) لاسلیک وکړي [1].
دا تړون یو مهم ډیپلوماټیک بدلون څرګندوي چې کولی شي سیمه ییز د انرژۍ بازارونه ثبات ته ورسوي او د یو منظم ceasefire له لارې فعالې جګړې ودروي.
د تړون د شرایطو له مخې، دا تړون به 60 ورځې د ceasefire دوره رامنځته کړي [1]. دا مهلت پهدېدې موخه دا ده چې یو لنډمهاله وقفه رامنځته شي ترڅو دواړه هیوادونه وکولای شي د سختو مسایلو په اړه مذاکره وکړي [4]. توقع کیږي چې دا سند په جمعه ورځ لاسلیک شي [4].
د دې تړون یو مرکزي اړیکه د ایران اقتصاد پورې اړه لري. ځینې راپورونه ښیي چې دا تړون ایران ته اجازه ورکوي چې سمدستي د تېلو او پټرولیمي محصولاتو export پیل کړي [2]. خو نور اسناد وړاندیز کوي چې دا exports ممکن لا هم د ceasefire په panahon کې نورو مذاکراتو ته تړلي وي [4].
ډر. James Dorsey، چې د Nanyang Technological University د S Rajaratnam School of International Studies adjunct senior fellow دی، وویل چې د 14 ټکو پلان هدف د منځنۍ شرق د پراخې جګړې د پای ته رسولو لپاره د یوې لارې رامنځته کول دي [1].
د سولې د نهایتي کېدو په اړه متضاد راپورونه شته. سره له دې چې ځینې سرچینې وايي چې دا تفاهمي یادښت د منځنۍ شرق جګړه پای ته رسوي [1]، خو نورې مسودې یې د یو پراخ ceasefire لپاره د یو چو کټ (framework) په توګه توصیف کوي، چې implying کوي چې شخړه لا تر اوسه په بشپړه توګه نه ده پای ته رسیدلې [4].
“تړون به د 60 ورځني پراخ ceasefire شرایط ټاکي”
دا تړون د یوې نهایتي تړون د ځای پر ځای یو ډیپلوماټیک پل ته ورته دی. د 60 ورځني ceasefire او د ایران د تېلو exportsून بیا پیلولو په تړلو کې، امریکا او ایران اقتصادي انCENTIVES کاروي ترڅو هغه سیاسي ځای رامنځته کړي چې د پیچلو مذاکراتو لپاره اړین دی. د مسودو په متنونو کې موجود تناقضونه ښیي چې که څه هم د سولې چو کټ رامنځته شوی، خو د جګړې د تل永久ي پای لپاره ځینډونکي عوامل لا هم د بحث موضوع دي.
