امریکا او ایران دوشنبه په 60یزې پلان (roadmap) باندې موافقه وکړه ترڅو د sanctions او د تالو صادراتو په اړه پر یوې وروستۍ ګټې اخستنې کار own {2}.

دا تړون د دواړو هیوادونو ترمنځ په ډیپلوماټیکو اړیکو کې یو احتمالي بدلون ښيي، چې هدف یې د نړیوالو انرژۍ بازارونو ثبات او په منځني خاورونو کې د پوځي tensione کمول دي.

دا خبرې په سوئسټلنډ کې، چې یو بې طرفه ځای دی، ترسره شوې او د دوشنبه سهار تر پای ته رسیدو پورې تقریباً 18 ساعته دوام وکړ [1, 2]. د پاکستان او قطر посредکارانو په دې خبرو کې مرسته وکړه، چې تمرکز یې د sanctions relief ترلاسه کولو، د ایران د تالو صادراتو اجازه ورکولو او کنګل شویو ایرانی Assets ته لاسرسی برابرول وو [1, 3].

د دې پلان (roadmap) د برخې په توګه، دواړه خواو به د Hormuz Strait کې د بحري پېښو د مخنیوي لپاره د اړیکو یو کرښه (communication line) جوړه کړي [3]. دا اقدام د هغو راپورونو څخه وروسته کېږي چې وايي ایران په وروستیو کې په دې تنگه کې بحري ترافیک ودرواو [4]، که څه هم ځینو امریکایي چارواکو ویل چې دا لاره په بشپړ ډول تړل شوې نه وه [4].

سره له دې چې roadmap د وروستۍ ګټې اخستنې لپاره یوه لاره ښيي، خو د بحثونو جزئیات لا هم د اختلاف نقطه ده. ځینو سرچینو ویل چې خبرې د تهران پر nuclear program تمرکز درلود [5]، پداسې حال کې چې نورې سرچینې په دې اړه اختلاف درلود چې آیا په دې 18 ساعته جلسه کې د nuclear program په اړه بحث شوی دی که نه [3].

راپورونه وايي چې د امریکا معاون رئیس JD Vance د خبرو پیل کې د مرستې لپاره سوئسټلنډ ته رسیدلی [5]. دا 60یزه موده به اوس د جامع تړون د شرایطو د চূড়ান্ত کولو لپاره پرتېخنیكي بحثونو مشتمل وي [1].

“ امریکا او ایران دوشنبه په 60یزې پلان (roadmap) باندې موافقه وکړه”

د یو رسمي پلان (roadmap) جوړول د یو تاکتیکي ګام په توګه ښکاري ترڅو په Hormuz Strait کې د سمدني escalation مخنیوی وشي او په عین حال کې چې د sanctions-for-nuclear-constraints د یوې پراخې ګټې اخستنې وړتیا وڅیڅل شي. د پاکستان او قطر د посредکارانو په کارولو سره، امریکا سیمیزو منځنډیو څخه ګټه پورته کوي ترڅو د یوې پخوانۍ ډیپلوماټیکې خلا پوره کړي، خو د دې په اړه اختلاف چې آیا په رښتیا nuclear موضوعات بحث شوي دي که نه، ښيي چې تر وروستۍ ګټې اخستنې پورې لا هم لوی خنډونه شته.