امریکا او ایران په داسې حال کې چې په پاکستان کې ډیپلوماټیک مذاکرات دوام لري، خپل یو نازک وقف ceasefire تمدید کړی دی.
دا تمدید د هغو پراخې جګړو څخه د دباو د مخنیوي لپاره یو criticality هڅه ده چې لا دمخه یې په زرګونو خلک وژلي دي [1]. د جګړې په عملیاتونو کې دا وقفه د سولې لپاره د خبرو اترو د ځای برابرولو په مقصد ده، ګروکه امنیتي وضعیت لا هم ناپایدار دی.
مذاکرات کوونکي په پاکستان کې د یوې دایمي حل لارې د شرایطو په اړه reuniون کوي. د وقف ceasefire سره سره، امریکا د Hormuz تنگ کې د ایران د بندرونو blockade ته دوام ورکوي. دا ستراتیژیک ګام په تهرانو باندې فشار ساتي، په داسې حال کې چې دواړه هېوادونه د یوې ډیپلوماټیکې لارې موندلو هڅې کوي.
د اوسنۍ وقفې د مودت په اړه د مختلفو سرچینو خبرونه توپیر لري. ځینې راپورونه ښيي چې دا ceasefire یو نازک دوه-اړنۍ تړون دی [1]، په داسې حال کې چې نورې سرچینې وړاندیز کوي چې امریکا دا وقفه بې Deadline تمدیدوي [2]. دا تضاد د اوسني تړکې د ناپایدار طبیعت څرګندونه کوي.
پریزیډنت Donald Trump او د ایران چارواکي په دې حساسو بحثونو کې اصلي شخصیتونه دي. دا شخاره په پراخه کچه د Hormuz تنگ باندې متمرکزه شوې ده، چې د نړیوالو انرژي shipment-ونو لپاره یو حیوي رګ دی، چې له امله یې د سیمې ثبات د نړیوالې اقتصادي اندېښنې موضوع ګرځیدلې ده.
دواړو خواوو اشاره کړې چې اوسنی وقف ceasefire د نورو ډېر-تندۍ (escalation) څخه د ډډز لپاره یو وسیله ده. خو د امریکا د blockade دوامداره موجودیت د یادونې په توګه کار کوي چې د بحري لاسرسۍ او سیمه ییز نفوذ په اړه بنسټیز اختلافات لا هم شته.
“جګړې په زرګونو خلک وژلي دي [1].”
د وقف ceasefire تمدید ښيي چې واشنګټن او تهرانو دواړو ته په اوسنی وخت کې د فعالو جګړو د خطرونو په پرتله ډیپلوماټیک stalemate ترجیح ورکوي. خو د امریکا پریکړه چې د Hormuz تنگ blockade وساتي، د دې ښکاره کوي چې دا ceasefire یو تاکتیکي وقفه ده نه comprehensively د سولې تړون. د تړکې د مودت په اړه د اتفاق نشتوالی — چې له دوه اونیو څخه تر یوې نامعلومې مودت پورې varie کوي — د لوړې ناپایدارۍ او د رسمي او شفافو شرایطو د نشتوالي نښه ده.
