د متحده ایالاتو او ایران ترمنځ مسلح جګړه د 2026 کال په می میاشت کې خپله څلورمه میاشت پیل کړه [2].
دا Prolonged engagement د نړیوالې انرژۍ ثبات او سیمهییز امنیت ته ګواښ جوړوي، ځکه چې دواړه هیوادونه د هرمز تنگې د ستراتیژیک کنټرول په اړه د یوېH توافق ته د رسیدو لپاره مبارزه کوي. دا جګړه د امریکا او Israel لخوا پر ایران د یوې حملې څخه وروسته پیل شوه، چې په مینځنی شرق کې یې یو ناپایداره نظامي stalemate رامنځته کړه.
د امریکا ځواکونه په اوس موجوده توګه د هرمز تنگې او د هغې د شاوخوا اوبو بحري بلاکېد ساتي [1, 4]. سره له دې چې نظامي فشار شته، خو ډیپلوماټیک هڅې د واسطهګرو له لارې دوام لري. دgetState Secretary Marco Rubio (R-FL) وویل چې "له ایران سره د واسطهګرو په مذاکراتو کې لږ پرمختګ شوی دی" [3]. خو نور راپورونه د بنبستۍ (deadlock) په اړه اشاره کوي، چې ځینې چارګورو د ایران د سولې وړاندیزونه د "کثافاتو" په څیر بیان کړي او suggested کړي چې تهران لا هم د بشپړ ګټې ترلاسه کولو په لور ځي [6].
پریző ډونالډ ټرمپ (R) وویل چې دا جګړه "ژر به پای ته ورسېږي" [3]. دا 낙관ي (optimistic) لیدل کیدونکی موقف د هغو راپورونو خلاف دی چې وايي دا standoff د نويConflict او نورو شدیداتو خطر لري [1]. امریکا مخکې 10 ورځې انتظار وکړ چې ایران د وړاندیز شوي د سولې چوکاټ ځواب ورکړي، ترڅو وضعیت نور هم خراب شي [6].
د دې جګړې مالي لګښت زیاتیدونکی دی. متحده ایالاتو ته د دې جګړې لګښت 29 ملیارده ډالرو ته رسیدلی [5]. په داسې حال کې چې امریکا د یو ګټورې حل لارې په لټه ده، خو راپورونه ښیي چې Pentagon د ایران پر وړاندې د حملو د یوې نوې څپې لپاره تیاری نیسي [3].
مذاکرات fragile پاتې دي ځکه چې دواړه خواوې د پرمختګ ادعاوې کوي خو په عین حال کې نظامي تیاری ساتي. د هرمز تنگې ستراتیژیک اهمیت د جګړې اصلي نقطه پاتې کیږي، یو داسې bottleneck چې د نړۍ د تیلو د ترانزیت د یوې لویې برخې کنټرول کوي.
“"ژر به پای ته ورسېږي"”
دا جګړه له یوې هدفمندې حملې څخه د یوې attrition جګړې ته بدله شوې چې تمرکز یې پر بحري choke points دی. 29 ملیارده ډالرو مصرف او دوامداره بحري بلاکېد ښیي چې امریکا د اقتصادي او ستراتیژیک فشار څخه ګټه اخلي ترڅو ایران پر امتیازاتو مجبور کړي. خو د 'لږ پرمختګ' د رسمي راپورونو او د نویو حملو د تیاری ترمنځ تضاد ښیي چې ډیپلوماسي په اوس موجوده توګه د نظامي شدیداتو د مخنیو لپاره د یوې وسیلې په توګه کارول کیږي، نه د سولې د اصلي لارې په توګه.





