امریکا او ایران یکشنبه، د 2024 کال د جون 28 نیټې [1]، په خلیج کې د وروستیو 적اواتو په بندولو او ډیپلوماټیکو خبرو اترو په بیا پیلولو موافقه وکړه.
دا تړون د هرمز تنگ، چې یو criticality بحري تڼکې (chokepoint) دی، د ثبات کولو هدف لري. په دې سیمه کې د سولې په ساتلو کې پاتې راتلل د نړۍ د انرژۍ رسنې ګواښوي او د دواړو هیوادونو ترمنځ د مستقیمې نظامي مخامخ کېدو خطر زیاتوي.
یوې نه پیژندل شوې امریکایۍ چارواکې وویل چې ایران او متحده ایالات په خلیج کې د وروستیو 적اواتو په بندولو او د هرمز تنگ په اړه د خپلو شخاړو په اړه د خبرو اترو په بیا پیلولو موافقه کړې [1]. دواړو خواو د یو تفاهمي یادښت له لارې دې تفاهم ته ځانګړی رسید چې هدف یې په سیمه کې د tensione کمول دي.
په هرصورت، د دې تړکې دوام تر څارنې لاندې دی. د New York University د نړیوالو اړیکو پروفیسور، Kian Tajbakhsh، دا تړون د "ناپایداره" (unsustainable) په توګه تعریف کړ [1]. Tajbakhsh وویل چې د تفاهمي یادښت 条ټونه دومره مبهم دي چې د تلپاتې سولې ډاډ نه ورکوي.
د Tajbakhsh په وینا، د تړون په ژبه کې دا مبهمیت ممکن د 적اواتو د حل پر ځای د هغوی دوام ته لاره جوړه کړي [1]. دغه تحلیلګر وویل چې امریکا د دې مبهمو شرایطو په منلو سره خپله یوه مهمه فشارکونکې وړتیا (leverage) له لاسه ورکړې ده.
بیا پیل شوې خبرې اترې به په ځانګړې توګه د هرمز تنگ ته kesk شوې وي، چیرې چې دواړه هیوادونه د بحري امنیت او سیمه ییزې ادعاوو په اړه یو بل سره مخامخ شوي دي. که څه هم د 적اواتو په توقف کې سمدستي ارامه کول شته، خو په تفاهمي یادښت کې د concrete معیارونو نشتوالی د سیمې د څارونکو لپاره یو اصلي اندیښنه پاتې کیږي [1].
“"ناپایداره"”
دا تړون د ستراتیژیک حل پر ځای یو تاکتیکي توقف دی. د مبهمې ژبې لرونکي تفاهمي یادښت ته په تکیه کولو سره، خواګانو د سمدستي زیاتوالي څخه ځان ژغورلي، مګر د شخارت د بنسټیزو علتونو په حل کې پاتې شوي دي. دا یو داسې نازک امنیتي چاپرتیا رامینځه brought چې یو کوچنی غلط فهمي کولی شي دا تړون باطل کړي او په هرمز تنگ کې 적اواتونه بیا پیل کړي.
