د امریکا او ایران ترمنځ د سولې تړون لپاره د تفاهم یو افشا شوی یادښت (MoU) په دې میاشت کې څرګند شوی [1].
دا افشا کېدل په داسې حساس وخت کې کېږي چې دواړه هېوادونه هڅه کوي د اټومي خپرښت او د Strait of Hormuz د ستراتیژیک کنټرول په اړه د اوږدې مودې tensãos مدیریت وکړي [1, 3].
د امریکا او ایران چارواکو ویالو چې افشا شوی سند د تړون وروستۍ نسخه نه ده [1, 2]. دواړه خواوې دا مسوده د یوې بشپړې تړون څخهB په پرتله د یوې لومړنۍ چوکاټ په توګه ګڼي. چارواکو ویالو چې په دې سند کې څو کلیدي موضوعات چې د جګړې محور دي، له پلوه حذف شوي دي، چې په کې د ایران د اټومي پروګرام ځینډې جزیات او پراخ سیمه ییز امنیتی ترتیبات شامل دي [1, 2].
سره له دې چې دا مسوده نیمګړه ده، خو افشا شوی MoU د مذاکراتو لپاره د 60 ورځو یو ځانګړی Zeitraum ټاکلی [1]. دا موده د اوسني متن کې د خالي ځایونو د پوره کولو لپاره د نورو بحثونو تسهیل لپاره ده. دواړو خواوو ویالو چې د مسودې عامه کېدل به د رسمي مذاکراتو لپاره د یوې کاتالیسټ (catalyst) په توګه کار وکړي [1, 2].
مالي بازارونو د ډیپلوماټیکې بریا احتمالاتو په اړه د خبرو په وړاند becoming شدید غبرګون وښود. د تړون د خبرونو څخه وروسته د اسټاکونو قیمتونو کې 500 ملیارد ډالره زیاتوالی راته SCHEMA [4]. دا زیاتوالی د انرژۍ د لارو د ثبات او په Middle East کې د geopolitical risk د کمېدو په اړه د پانګونکارانو 낙관یت (optimism) منعکس کوي [4].
تهران ویالو چې د امریکا سره د جګړې د پایپېراو هر ډول لومړنی تړون د دې شرط په اساس دی چې Israel له لبنان څخه وتښتي [1]. دا شرط د ډیپلوماټیکو هڅو تړاو ته اشاره کوي، چې د امریکا او ایران دوه اړخیزې اړیکې یې د Levant په پراخه سیمه کې د ثبات سره تړلې ګڼي [1].
“افشا شوی سند د تړون وروستۍ نسخه نه ده.”
د دې مسودې څرګندونه ښيي چې که څه هم امریکا او ایران په لوړه کچه ډیپلوماټیک signal ورکول، خو یو جامع تړون لا هم لیرې دی. د اټومي محدودیتونو غایبوالی او د دریم ملک غوښتنې، لکه د Israel څخه د لبنان څخه وتښتېدل، ښيي چې د سولې اصلي خنډونه لا هم نه دي حل شوي. د بازارونو لوی غبرګون دا ثابتوي چې نړیوال اقتصاد د Strait of Hormuz کې د ثبات په وړاندې څومره حساس پاتې کېږي.
