امریکا او ایران د یو لړ مذاکراتو وروسته د تفاهم یادښت په الکترونیکي ډول لاسلیک ته چمتو کېږي [1].
دا پرمختګ ځکه مهم دی چې دواړه هېوادونه هڅه کوي د تړون په اړه داخلي تصورات اداره کړي. د الکترونیکي لاسلیک پروسې په کارولو سره، دواړه حکومتونه د رسمي ډیپلوماټیک مراسمو له عامه ښکلا څخه ډډه کوي، ځکه چې دا ښکلا ممکن د دوی د داخلي مخاطبینو لخوا د ګټې منح workload یا کمزورۍ په توګه تفسیر شي [1].
په واشنگټن او تهران کې چارواکو د روایتونو د سیالۍ یوې دورې ته قدم ایښی ترڅو دا ټاکه کړي چې تړون څنګه عامه Publikum ته وړاندې شي [1]. د روایتونو لپاره دا مبارزه د حقیقي لاسلیک څخه وړاندې ده، ځکه هر اړخ هڅه کوي چې د مذاکراتو پروسې中 ورکړل شوي ځانګړي امتیازات پټ وساتي [1].
ډیجیټل لاسلیک کارول دواړو اړخونو ته اجازه ورکوي چې د یادښت د شرایطو په চূড়ান্ত کولو کې یو ډول جلا پاتې شي [1]. دا کړنی د هغه سیاسي عکس العمل خطر کموي چې ډیری وخت د دوو ضد ریاستونو ترمنځ د لوړو کچو ډیپلوماټیکو پرمختګونو سره accompaniment کېږي [1].
که څه هم د یادښت ځانګړي شرایط په بشپړ ډول نه دي بیان شوي، خو تمرکز لا هم د پېښې شاوخوا ستراتیژیک اړیکو باندې دی [1]. اوسنی حالت د دې لپاره د فشار په چوکاټ کې دی چې ډاډ ترلاسه شي چې وروستی اعلان د امریکا او ایران د دواړو رهبرۍ سیاسي ګټو ته خدمت کوي [1].
“واشنگټن او تهران د تفاهم یادښت لاسلیک ته چمتو کېږي.”
تړون په الکترونیکي ډول لاسلیک کولو پریکړه ښیې چې د یوې ښکاره ډیپلوماټیکې نږدې کېدو سیاسي لګښت اوس مهال د دواړو ادارتونو لپاره خورا لوړ دی. د لاسلیک د قانوني عمل او عامه مراسمو جلا کولو په لاره، امریکا او ایران هڅه کوي چې یو ستراتیژیک هدف ترلاسه کړي او په عین وخت کې ځان له هغو داخلي منتقدینو څخه وساتي چې ممکن هر ډول امتیاز ورکول د تسلیمې په توګه وګوري.
