د ایران او امریکا چارمندانو د ډیپلوماټیکو مذاکراتو ته د بیرونده کېدو لپاره متضاد شرایط ټاکلي دي [1].
د دواړو هیوادونو ترمنځ دا بنسټیز اختلاف د نظامي紧张ت احتمال زیاتوي، که چېرې هیڅ یوه خوا خپلې غوښتنې تعدیل نکړي. دا کړکېچ د دې محور ګرځي چې آیا ډیپلوماټیک لاره لا هم възможноه ده یا اوسنۍ غوښتنې جګړه حتمي کوي [1].
ایرانۍ مذاکره کوونکو پنځه ځانګړي شرایط وړاندیز کړي چې د مذاکراتو مېز ته د بیرونده کېدو څخه وړاندې باید پوره شي [1]. دا غوښتنې د تهران لپاره د هغې بنسټ جوړوي چې د اوسنیو کړکېچونو د حل لپاره په نورو خبرو کې ګډون وکړي [1].
په ځواب کې، واشنګټن هم خپل پنځه شرایط وړاندې کړي دي [1]. د امریکا موقف د یوې ستراتیژۍ انعکاس دی چې هدف یې دا دی چې هر نوی تړون باید امنیتي اندېښنې او سیمه ییز ثبات په پام کې ونیسي؛ دا یو داسې چوکاټ دی چې په موجوده کې د ایران له لیدلوري سره ټکر کوي [1].
تحلیلګاران اوس دا ارزونه کوي چې آیا د مذاکراتو لاره د دې خalاوو د پُرولو لپاره تغیر کولی شي. اوسنی بنسټیز اختلاف ښیې چې متضاد شرایط ممکن یو بل ردوي، چې په پایله کې د سمجھنې لپاره ډېر لږ ځای پاتې کیږي [1].
لکه څنګه چې دواړه خواوې خپل موقفونه ساتي، تمرکز اوس دې ته اړوند دی چې آیا ډیپلوماټیک پروسه ژوندی ساتل کیدای شي. د نظامي紧张ت خطر یو اصلي اندېښنه پاتې کیږي، ځکه چې د مذاکراتي حل لپاره د وخت کړکی تکړه کیږي [1].
“ایرانۍ مذاکره کوونکو پنځه ځانګړي شرایط وړاندیز کړي”
د متناظرو خو متضاد غوښتنو ظهور یو ستراتیژیک بنسټیز اختلاف ته اشاره کوي. کله چې دواړه خواوې سخت او څو نقطوي شرایط ټاکي، ډیپلوماټیک پروسه اکثره د مشترک زمینې لټون څخه بدل شي او د استقامت یا زغم ازموینې ته اړوند کیږي، چې دې ته اشاره کوي چې یو تاکتیکي غلطي ممکن نظامي جګړه پیل کړي.
