د امریکا او ایران خبرې لا هم د یوې مسوداتي تفاهم په کچه دي او تر اوسه یې هیڅ નક્لي ګټې ترلاسه کړې نه دي [1].
د یوې চূড়ান্তې موافقې نشتوالی سیمه ییز ثبات په یو ناپایدار حالت کې پریښی، ځکه چې دواړه هیوادونه د پیچلو جغرافیایي-سیاسي غوښتنو سره مخ دي. دا بنبست حالت د هغه وخت په وړاندې دوام لري چې د پراخې ډیپلوماټیکې چوکات کې د لبنان د شاملولو په اړه بحثونه روان دي [1].
ډاکټر Frank Sammar، چې د University of Maryland د مشورتي شورا رئیس دی، وویل چې د خبرو موجوده حالت یو بشپړ تړون منعکس نه کوي [1]. هغه وویل چې ایران خپلو اتباعو ته د سیاسي ګټې داخلي روایت وړاندې کوي، سره له دې چې تر اوسه کوم رسمي تړون نه دی شوی [1].
د Sammar په وینا، ایران په دې خبرو کې د نفوذ ترلاسه کولو لپاره د Hormuz تنگه د فشار د وسیلې په توګه کاروي [1]. دا ستراتیژي تهران ته اجازه ورکوي چې هم امریکا ته او هم خپلې داخلي مخاطبینو ته د خپل ځواک پیغام ورکړي او په عین حال کې د خبرو څوکۍ وساتي [1].
د سیاسي او اقتصادي نفوذ ترلاسه کول د ایران د اوسنی چلند اصلي لامل پاتې کیږي [1]. په کور کې د ګټې د تصور په بازارموندنې سره، ایرانی حکومت هڅه کوي چې داخلي ملاتړ وساتي او له امریکا څخه ګټور شرایط ترلاسه کړي [1].
Sammar وویل چې د لبنان په اړه بحثونو هیڅ નક્لي پایلې نه دي ورکړې [1]. دا پروسه لا هم د مسوداتي وړاندیزونو او ستراتیژیک موقفونو په بڼه ده، نه د تړاوونکي تعهداتو په شکل کې [1].
“د امریکا او ایران خبرې لا هم د یوې مسوداتي تفاهم په کچه دي او هیڅ નક્لي ګټې یې ترلاسه کړې نه دي.”
مسوداتي تړونونو ته تکیه او د Hormuz تنگې په څیر د بحري تېروګانو کارول دا ښيي چې ایران د سمدني ډیپلوماټیک حل پر ځای ستراتیژیک نفوذ ته لومبیتوب ورکوي. د دې بنبست حالت د داخلي ګټې په توګه وړاندې کولو سره، ایرانی رهبران کولی شي داخلي توقعات اداره کړي او په عین حال کې امریکا ته د ځانګړو اقتصادي یا سیاسي امتیازاتو لپاره فشار ته دوام ورکړي.
