د امریکا او ایران چارواکو د یکشنۍ په ورځ په اسلام اباد کې د وقفې لپاره مخامخ خبرې پای ته ورسولې، خو د نهایتي تړون په ترلاسه کولو کې یې ناکامۍ ښودله [1].
د تړون نه ترلاسه کول د سیمې ثبات تر پوښتنې لاندېstوي، ځکه چې یو نازک دوه-اړنۍ ceasefire [1] له ناڅرپنده راتلونکي سره وړاندې دی. د دې خبرو هدف د فعالو جګړو څخه ډډه کول او د تلپاتې د سولې د چوکاټ رامنځته کول وو.
پاکستان د دې بحثونو لپاره د اصلي посредایې په توګه کار وکړ، چې Field Marshal Asim Munir ته په دې ډیپلوماټیکو هڅو کې مرکزي رول ورکړل شوی و [2]. خبرې ۲۱ ساعته وړاندې کشېدې [1] او په څو Kritikal ټکو تمرکز یې کړ، چې تر ټولو مهمې یې د Strait of Hormuz امنیت او د ایران د اټومي ذخایرو وضعیت و [3].
په اسلام اباد کې دغه جلسې د مې په میاشت کې د یوسره څو pripreستو ډیپلوماټیکو سفرونو څخه وروسته ترسره شوې. Field Marshal Munir د ۲۰۲۶ کال د مې په ۲۲مه Tehran ته سفر وکړ [2] او د ۲۰۲۶ کال د مې په ۲۳مه په یوې تعقیبي غونډه کې ګډون وکړ [4]. د دې سفرونو هدف د مخالفو خواوو ترمنځ د توقعاتو همغټولو له لارې د جونې د سرپرستۍ غونډې لپاره زمینې برابرول وو.
د خبرو د پرمختګ په اړه راپورونه متضاد دي. د امریکا سناتور Marco Rubio ویلي چې د پروسیجې پر مهال یو څه پرمختګ شوی و [2]. خو نور راپورونه ښيي چې جلسې پرته له کومې breakthrough څخه پای ته ورسېدې، چې týmून د اوسنۍ وقفې تقدیر ناڅرپنده پاتې شوی [1].
سره له دې چې کوم لاسلیک شوی تړون نشته، ځینې څارونکو اشاره کړې چې پاکستان لا هم د یوې breakthrough لپاره هڅې کوي ځکه چې ډیپلوماټیکې لارې پرانیستې دي [5]. دا посредیت د واشنگټن او Tehran ترمنځ د یوې کلیدي جیئوپولیتیکي پل په توګه د ځان وړاندې کولو لپاره د پاکستان هڅې څرګندوي.
“د امریکا او ایران چارواکو د یکشنۍ په ورځ په اسلام اباد کې د وقفې لپاره مخامخ خبرې پای ته ورسولې، خو د نهایتي تړون په ترلاسه کولو کې یې ناکامۍ ښودله.”
د Strait of Hormuz او اټومي ذخایرو په اړه د اختلافاتو د نه حل کېدو مانا دا ده چې که څه هم دواړه هېوادونه له خبرو کولو سره موافق دي، خو د هرې خوا بنسټیزي امنیتي اړتیاوې په اساسي توګه مخالفې دي. د پاکستان د посредایې په توګه رول د هغه نړیوال ډیپلوماټیک ښکلا زیاتوي، مګر د یو નક્لي تړون نشتوالی مانا کوي چې د جګړو د بیا پیل کې خطر لا هم لوړ دی.
