د جون 9 او جون 12 ترمنځ امریکا او ایرانن په یو احتمالي تړون د سولې په اړه متناقضه بیانیې ورکړې او نظامي پوړی یې وکړ [1].
دا پرمختګونه په داسې حال کې دي چې دواړه هیوادونه هڅه کوي ترڅو د نظامي فشار له لارې داسې یو حل ترلاسه کړي چې د ایران سیمیز فعالیتونه او د اټومي پروګرام پای ته ورسوي [1, 2]. دا متناقضه روایتونه د یوې داسې ناثابته ډیپلوماټیکې چاپیریال ته اشاره کوي چې چیرې نظامي tensione او د سولې خبرې په یو وخت کې ترسره کیږي.
پریزیډنت Donald Trump وویل چې متحده ایالات ممکن په راتلونکو څو ورځو کې د لاسلیک مراسمو کې ګډون وکړي [1]. ځینې راپورونو ته اشاره کړې چې د لاسلیک مراسمو لپاره د 2026 کال د جون 13 نیټه ټاکل شوې وه [4]. خو پریزیډنت وویل چې تهران به د تړون د نه منلو "بهای ورکړي" [2].
ایرانی چارواکو د خبرو اترو په اړه بله روایت وړاندې کړې. سره له دې چې د بهرنیو چارو وزیر Hossein Amir-Abdollahian وویل چې تړون "کله هم دومره نږدې نه و" [2]، خو نورو ایرانی چارواکو وویل چې تر اوسه هیڅ slags نهایتي تړون نه دی شوی [1].
نظامي clashes په اصلي توګه د Persian Gulf او د جاری ایران-Israel د جګړې په سیمه کې د هواي فضایو په شاوخوا کې ترسره شول [2, 3]. دا تاکتیکي تهاجم حتی په هغه وخت کې هم دوام لري چې دواړه حکومتونه د خپل کورنۍ او نړیوالې مخاطبینو وړاندې د ګټې ترلاسه کولو لپاره وضعیت په خپله ګټه وړاندې کوي.
امریکا د ایرانیو اټومي اهدافو د یوې definitive پای لپاره فشار ته دوام ورکوي. په عین حال کې چې تهران داسې موقف ساتي چې د احتمالي تړون نږدې کیدو سره سره، د تړون منل لا هم په انتظار کې دي [2].
“تړون "کله هم دومنزدې نه و."”
د White House او تهران ترمنځ دا د نظریاتو توپار ښيي چې که څه هم د تړون لپاره یو چوکاټ ممکن موجود وي، خو نهایتي شرایط لا هم په بحث کې دي. د نظامي حملو او ډیپلوماټیک乐观 (optimism) یوځای کارول د 'اجباري ډیپلوماسي' (coercive diplomacy) یو ستراتیژي ښيي، چیرې چې متحده ایالات د زور ګواړۍ څخه کار اخلي ترڅو ایران مجبور کړي چې یو محدودوونکی تړون لاسلیک کړي.
