د پاکستان لومړی وزیر شهباز شریف وویل چې متحده ایالاتو او ایران د سولې تړون لپاره پر وروستۍ متن موافقه کړې ده [1, 2].
دا تړون د ډیپلوماټیکې ستړیا د انهاو او په خاورې کې د ناثباتیت کمولو هدف لري. یو بریالی حل کولی شي سیمه ییز امنیت stabilize کړي او د فارس خلیج جيوپولیتیکي منظره بدله کړي.
پاکستان د دواړو هیوادونو ترمنځ د مذاکراتو لپاره د اصلي تسهیل کونکي په توګه عمل کړی [1, 2]. ډیپلوماټیکو هڅو د tensione کمولو او د واشنګټن او تهران ترمنځ د اړیکو لپاره د یو نوي چوکاټ رامنځته کولو ته تمرکز کړی [1, 2].
پاکستاني چارمندانو وویل چې تمه کېږي چې دا تړون په 24 ساعتونو کې finalize شي [1]. دا مهالواره وړاندیز د مذاکراتو څخه رسمي پلي کولو ته د یوې نږدې لیږد ښکاره کوي.
په هرصورت، د لاسلیک د دقیق وخت په اړه راپورونه توپیر لري. سره له دې چې پاکستاني سرچینې د چټکې پایلې ইঙ্গিত ورکوي، نورو چارمندانو ویلي چې تمه کېږي امریکا او ایران پر لومړنی تړون لاسلیک وکړي، مګر ځانګړی مهالواره لا تر اوسه ناڅرګنده ده [2].
دا تړون د امریکا او ایران دواړو د بهرنۍ سیاستونو کې یو مهم بدلون ښيي. دا د یوې داسې دورې وروسته کیږي چې د لوړ tensão او ډیپلوماټیک چپتیا په characterizing وه، کوم چې د څو کلونو راهیسې د دواړو اړیکو خصیصه وه [1, 2].
“متحده ایالاتو او ایران د سولې تړون لپاره پر وروستۍ متن موافقه کړې ده”
دا پرمختګ په خاورې کې د ډیپلوماسۍ د یو احتمالي بدلون signal ورکوي، چې د 'maximum-pressure' تاکتیکونو څخه د مذاکراتي حل لور ته حرکت کوي. د پاکستان د یوې neutral منځګړۍ په توګه په کارولو سره، امریکا او ایران د مستقیمې دوه اړخیزې حساسیت پرته د اصلي شخړو د حل لپاره یو لاره موندلې ده. د وروستی لاسلیک د نېټې په اړه ناڅرګڼتیا ښيي چې که څه هم تخنیکي متن بشپړ شوی، مګر په دواړو پلازمو کې سیاسي تایید لا هم ممکن کوچنیو خنډونو سره وړانده شي.
