امریکا او ایران د ceasefire د تمدید او د Hormuz تنگې کې د کښتیز restrictions د لګښت په اړه موافقه کړې ده [1, 2, 3].
دا تړون د ایران پر بندرونو امریکايي بلاکایډ پای ته رسوي او د نړۍ د تېلو د ترانزیت د خورا مهمو لارو څخه په یوه کې یې جيوپولیتیکي خطرونه کموي. دې بدلون نړیوالو د انرژۍ بازارونو ته سمدستي ارامي ورکړه، چې د conflict له امله یې سخته نوسان کېدل تجربه کولی).
دواړو هیوادونو د ۲۰۲۶ کال د مای ۲۰ کې د دې تړون اعلان وکړ [2, 4]. د Reuters د یو relatório سره مطابق، دا تړون د موجوده ceasefire تمدید او د کښتیز لارو د بیا کھولنے باندې تمرکز کوي [3]. د دې اعلان څخه وړاندې، د امریکا د بهرنیو چارو وزیر Marco Rubio ویل چې "په میز باندې یو مناسب وړاندیز شته" [5].
د ډیپلوماټیکې بریا څخه وروسته بازار غبرګونونه رامنځه راغلل. د تېلو بیې په وروستیو دریو میاشتو کې خپلو ټیټ ترینو کچو ته ورسېدې [1, 3]. دا ټیټوالی د ۲۰۲۶ کال د جون ۱۴ او ۱۸ نیټو ته relate کیږي [1, 3]. د قیمتونو دا ټیټوالی د یوې داسې دورې څخه وروسته راغی چې پکې بیې سختې वाढیدلې وې، چیرې چې د امریکا د خام تېلو قیمتونه د کال څخه تر نيمې پورې ۴۰٪ زیات شوي وو [6].
سره له دې چې د تجارت او کښتیز کړکېچې کمې شوې، خو امریکا د ایران د اټومي اهدافو په اړه خپل سخت موقف ساتي. ولسمشر Donald Trump (R-FL) د ۲۰۲۶ کال د جون ۲۶ په یوه خپرونې کې د دې وضعیت په اړه وویل: "موږ به هیڅکله ایران ته اجازه نکړو چې اټومي وسله ترلاسه کړي" [7].
دا تړون د واشنګټن او قاهره څخه د تېلو بازارونو د ثبات لپاره د پراخې هڅې په توګه راپور ورکړل شوی [1, 2]. که څه هم ceasefire په سمدستي جګړو او کښتیز تمرکز کوي، خو د سیمې اوږد مهاله ثبات لا هم د دوامداره اټومي کړکېچې پورې تړلی دی.
“ امریکا او ایران په پنجشنبه کې د ceasefire تمدید او د Hormuz تنگې د کښتیز restrictions د لګښت په اړه تر یوې موافقې رسیدل.”
دا تړون د Hormuz تنگې کې د تېلو د جریان د فزیکي خنډونو د لیرې کولو په واسطه د اقتصادي ثبات په لور یو تاکتیکي بدلون ښيي. خو د کښتیز تړون او د حل نه شوي اټومي جنجال ترمنځ د توپیر څخه څرګندیږي چې که څه هم د انرژۍ بازارونه ممکن په لنډه مودت کې ثبات ومومي، مګر د واشنګټن او تهران ترمنځ بنسټیز جيوپولیتیکي کړکېچه نه بدله کیږي.
