امریکا او ایران د هرمز تنگې د بیا خلاصولو لپاره یوې موافقې ته رسیدلي دي او تمه کېږي چې دا تړیکه به په راتلونکو 24 ساعتونو کې په ډیجیټالي توګه لاسلیک شي [1].
دا تړیکه د یوې زیاتېدونکې جګړې د پایپلا او د نړۍ د یوې له تر ټولو مهمو بحري لارو څخه د خوندي تجارتي کشتيرانی د بحالولو هدف لري. د دې تنگې هر ډول Prolonged بندول د نړۍ د انرژۍ رسنښتونو ته ګواښ جوړوي او د سیمې په کچه د پراخې جګړې خطر زیاتوي.
د پاکستان لومړی وزیر شهباز شریف په دې پروسه کې د کلیدي میانجیګر په توګه عمل وکړ. دا تړیکه د امریکا او ایران دOfficials څو اونیزو مذاکراتو پایله ده [2]. شریف وویل چې دا تړیکه کیدای شي ژر finalize شي او د دواړو هیوادونو دOfficials لخوا په ډیجیټالي توګه لاسلیک شي [2].
شریف وویل: "سوله هیڅکله دومره نږدې نه وه لکه څنګه چې اوس ده" [1].
دا ډیپلوماټیک بریالیتوب په سیمه کې د سختو کړکچو څخه وروسته راغلی. د ایران بهرنی وزیر وویل چې یو حل نږدې دی او څرګندې یې کړه چې "یوه تړیکه هیڅکال دومره نږدې نه وه" [3].
د تړیکې ځانګړي شرایط په بشپړه توګه نه دي بیان شوي، مګر اصلي هدف د بحري ترافیک بحالول دي. دا اقدام د سیمې د ثبات او د دواړو ځواکونو ترمنځ د نظامي tensione د مخنیوي لپاره شوی دی — یو هدف چې د کلونو راهسې د ترلاسه کولو وړ نه و.
Officials تمه لري چې ډیجیټالي لاسلیکونه به د شنبه په پیل کې بشپړ شي [1]. د واشنګټن، تهران او اسلام اباد ترمنځ دا همسایي په یو ناثابته geopolitical منظر کې د یوې نادره فرصت نښه ده [2].
“سوله هیڅکله دومره نږدې نه وه لکه څنګه چې اوس ده.”
د هرمز تنگې بیا خلاصیدل یو اړین اقتصادي ضرورت دی، ځکه چې دا لاره د نړۍ د تېلو د صادراتو اصلي شریان دی. د پاکستان د یو neutral میانجیګر په توګه د کارولو سره، امریکا او ایران یو ډیپلوماټیک لاره موندلې ترڅو د مستقیمو 적اواتونو څخه ځان بچ کړد. دا تړیکه کیدای شي د کړکچو د یوې لنډمهالې کمښت نښه وي، هرڅومره چې د سیمې اوږدمهاله ثبات دې ته تړلی دی چې آیا دواړه هیوادونه د ډیجیټالي تړیکې شرایطو ته ژمن پاتې کیږي که نه.
