د امریکا Central Command او د ایران Revolutionary Guard په هرمز تنگه کې د بحري پالیسیو په پلي کولو کې دوام ورکوي [1].
دا دوامداره کړکېچ په نړۍ کې د خپرو شویو تر ټولو مهمو بحري ټکانونو (chokepoints) څخه په یوه کې رامنځته کېږي، چیرې چې هر ډول ناڅاپي زیاتوالی کولی شي نړیوال انرژي supplied ګانې ګډوډې کړي او په سیمه کې یو پراخ conflict ته لاره هواره کړي.
په دې اوبو کې وروستۍ فعالیتونه دCombat readiness او ډیپلوماټیکو هڅو ترمنځ یو پیچلی توازن منعکس کوي [1]. راپورونه د واشنګټن او تهران ترمنځ د تفاهم د یو یادښت (memorandum of understanding) شتون ښيي، چې د کړکېچونو د مدیریت لپاره یو احتمالي چوکاټ وړاندیز کوي [1]. سره له دې، دواړه هېوادونه د خپلو اړیکو سټراټیجیکو ګټو د ساتنې لپاره د بحري alerta حالت لوړ ساتي [2].
راپور ورکړل شوی چې ایران په وروستیو اونیو کې خپلې ډیپلوماټیکې هڅې intensification کړې دي [2]. دا بدلون د امریکا سره د خپلې مخالفتي ريتم د بیا تنظیمولو په توګه ګڼل کېږي، په داسې حال کې چې خپله پوځي شتون ساتي [2]. د ایران Revolutionary Guard په تنگه کې د navigation فعالیتونو څارنه او ننګونه کوي [1].
د امریکا Central Command د Persian Gulf او Gulf of Oman له لارې د تجارتي جریان د وړیا تګ ډاډمنولو ته متوجه پاتې کېږي [1]. د امریکا بحري موقف د تهاجم د مخنیوي او نړیوالو shipping ته د امنیت برابرولو لپاره ډیزاین شوی دی [1].
اوسنی حالت د de-escalation له خطاب او فعال پوځي موقفونو څخه جوړ شوی دی [1]. که څه هم ډیپلوماټیکې لارې شاید پرانیستې وي، مګر د جنګي کشتیو او patrol vessels فزیکي شتون ډاډ ورکوي چې دواړه خواوې د سمدستي engagement لپاره چمتو پاتې کېږي [2].
“هرمز تنگه یو حساس ځای پاتې کېږي، ځکه چې ایران او امریکا هم ډیپلوماټیک وړاندیزونه کوي او هم خپل بحري موقفونه ساتي.”
د ډیپلوماټیک یادښتونو او پوځي چمتیايي دوه اړی طبیعت ښيي چې هیڅ یوه خوا د اړیکو د بشپړ نورمالیزیشن لپاره چمتو نه ده. پرځای یې، امریکا او ایران دواړه د 'hedging' ستراتیژي کاروي، چیرې چې ډیپلوماټیکې لارې د ناڅاپي زیاتوالي د مخنیوي لپاره کارول کېږي، مګر پوځي وسایل په هرمز تنگه کې د خپل نفوذ ساتنې لپاره ساتل کېږي.
