د امریکا او ایران مفاوضینو په سوئس کې د خبرو اترو وروسته د یوې پراخې سولې تړون لپاره د ۶۰ ورځني پلان (roadmap) په اړه اتفاق وکړ [1].
دا تړون د دواړو هیوادونو ترمنځ د روانې جګړې د پایپلو او سیمه ییز امنیت د ثبات لپاره یو مهم کوشش ښکاره کوي. خبرو اترو د tensione د زیاتوالي څو حساسو لاملونو تهe ځانګړی پام وکړ، چې په کې د ایران نیوکلیوي پروګرام او په لبنان کې روانه سختې جګړې شاملې دي.
د خبرو اترو لومړی دور د ۲۰۲۶ کال د جون ۲۰ څخه پیل شو [4] او د ۲۰۲۶ کال د جون ۲۱ په دوشنبه پای ته ورسېد [3]. دا جلسې په سوئس کې په یوه بې طرفه ځای کې د دوو ورځو لپاره دचालو شوې [2] ترڅو د مخالفو اړخونو ترمنځ خبرو اترو ته زمینه برابره کړي [3].
د موافقت شویو شرایطو له مخلاړې، د ۶۰ ورځنی پلان [1] به د یوې جامعترې تړون لپاره د چوکاټ په توګه کار وکړي. د دې بحثونو مرکزي محور د هرمز تنگ د مدیریت میکانیزمونه دي، چې یو حیاتي بحري لاره ده او د اختلافونو نقطه پاتې شوې ده. امریکا مخکې د هرمز تنگ د بندولو په اړه د ایران ادعاوې رد کړې دي [5].
د بحري امنیت څخه پرته، مفاوضینو د سیمه ییزو کړکېچونو د کمولو د پراخې هڅې په توګه په لبنان کې د روانې جګړې په اړه هم بحث وکړ [2]. دا پلان د دې هدف لپاره جوړ شوی چې د دې څو اړخیزو شخړو لپاره د یوې دایمي حل لارې جوړښت وړاندې کړي.
سره له دې چې لومړنۍ خبرې پای ته رسیدلې، خو د دې پلان بریالیتوب د دواړو هیوادونو د ټاکلي وخت په رعایت کولو پورې اړه لري. دا ډیپلوماټیک هڅه غواړي چې په مینځنۍ خاوره کې د نورو کړکېچونو د مخنیوي لپاره نظامي сутиځنې ته په یو رسمي ډیپلوماټیک پروسه بدیل کړي [2].
“د امریکا او ایران مفاوضینو د یوې پراخې سولې تړون لپاره د ۶۰ ورځني پلان په اړه اتفاق وکړ.”
د ۶۰ ورځني پلان جوړول د دې ښکاره کوي چې دواړه خواوې د ډیپلوماټیک فرصت په ګټه د سمدني نظامي escalation څخه د ډډه کولو ګډه اراده لري. د نیوکلیوي پروګرام د هرمز تنگ او لبنان په څیر سیمه ییزو حساسو ټکو سره په تړاو، مفاوضین د مسلو د انفرادي حل پر ځای د یوې 'لویه معامله' (grand bargain) تګلاره غوره کوي. د دې موده بریالیتوب به احتمالاً دې ته پورې اړه لري چې ایا دواړه اړخونه کولی شي د ceasefire ساتنه وکړي او د سوئس په بې طرفه میانجۍ باور وکړي.
