د واشنګټن او تهرانو ترمنځ tensione خپل لومړنی حالت ته راستونده شوې ده، چې د escalation د یوې نوې دورې خطر یې زیات کړی دی [1].
دا بدلون د ډیپلوماټیک ثبات په نړولو او د مخالفت یو volatile حالت ته د راستنیدو نښار دی. دې حالت ته راستنیدل د سیمې د امنیت د ساتلو هڅې پیچلې کوي او د مستقیمې نظامي جګړې امکانات زیاتوي.
ډاکټر مروان البلوشي وویل چې د واشنګټن او تهرانو ترمنځ وضعیت بیرو ته راستونده شوی دی [1]. دا ارزیوب په داسې حال کې کېږي چې د خبرو مطابق د ایران رهبري د ډیرې ډاډمنۍ احساس کوي. تهرانو د امریکا او اسرائیل د تیرو حملو د وړاندې کولو وړتیا د خپل resilience په توګهه ګڼي [1].
په مقابل کې، امریکا او اسرائیل ممکن د ایران اوسني اقدامات د وخت اخستلو د یوې ستراتیژۍ په توګه تفسير کړي [1]. د ادراک کې دا توپرتیا د دواړو ځواکونو ترمنځ په اړیکو او ستراتیژیک پوهه کې یو خطرناک خالي ځای رامنځته کوي.
د امریکا داخلي ډینامیکونه دا صحنه نور هم پیچلې کوي. داسې خبر ورکول کېږي چې ولس predsident Donald Trump د دوو متضاد اهدافو ترمنځ په دوډه کې دی: د جګړو د چټکې پایلې غوښتنه او د دې اړتیا چې ایران د خپلو نظامي او nuclear وړتیاو د ساتلو څخه منع شي [1].
د امریکا په ادارې کې دا tension یو anpredictable پالیسي رامنځته کوي. سره له دې چې یو هدف چټک ثبات غواړي، بل هدف د ایران د وړتیاو لپاره سخت چلند ته اړتیا لري—دا یو تناقض دی چې ممکن پر دې اغیزه وکړي چې واشنګټن د تهرانو د ادعاوې شوي ډاډمنې احساساتو ته څنګه ځواب ورکوي [1].
“د واشنګټن او تهرانو ترمنځ tensione خپل لومړنی حالت ته راستونده شوې ده.”
بیرو ته راستنیدل ښيي چې پخواني deterrents یا ډیپلوماټیکې تفاهمات د تلپاتیا د سولې رامنځته کولو کې پاتې راغلي دي. څرنګه چې ایران د خپل resilience په دلیل ډاډمن شوی او د امریکا اداره د چټکې سولې او بشپړ disarmament د متضاد اهدافو ترمنځ توازن ساته، د miscalculation احتمال زیاتیږي. دا چاپوټ ښيي چې هر کوچنی تحریک ممکن د یوې منظمې ډیپلوماټیکې ځوابست څخه زیات، یو لوی escalation سبب شي.
