متحده ایالاتو او د ایران اسلامي جمهوریت په دې اونۍ کې د خپلو مسلحو جګړو د پایپراساس د تفاهم یو یادښت لاسلیک کړی [1].
دا تړون په جيوپولیتیکي tensione کې یو مهم بدلون ښيي، چې هدف یې د ستراتیژیکو Shipping lanes د بیا فعالولو او په تهران باندې د اقتصادي فشار کمولو له لارې د نړیوالو د انرژۍ بازارونو ثبات تامینول دي [1].
دا ۱۴ ماده یي تړون په ټولو fronts کې د جګړې سمدستي پای ته رسول شامل دي، چې په لبنان کې عملیات هم پکې شامل دي [1]. د یادښت د شرایطو له مخې، امریکا به خپل بحري بلاکډو (blockade) لخته کړي او د Strait of Hormuz له لارې د بحري ترافیکو د بیا پیل اجازه ورکړي [1].
د تړون مالي 条款 د تیلو sanctions د تخفیف او د ایران د کنجل شویو شتمنیو د خلاصون په اړه دي [1]. سربېره پر دې، دواړه هیوادونه د 300 ملیارد ډالرو په کچه د یو پانګونې (investment fund) د جوړولو intention لري [2].
په واشنټن او تهران کې چارواکو د هغه جګړې د حل لپاره دا سند لاسلیک کړ چې څو fronts او سختو اقتصادي محدودیتونو ته رسیدلې وه [1]. دا تړون د تجارتي لارو د خلاصولو او په سیمه کې د پوځي موجودیت د کمولو هڅه کوي — یو داسې ګام چې هدف یې د دواړو ځواکونو ترمنځ د نورو tensione های څخه جلوگیری ده [1].
خو د ځینو څارونکو لخوا د دې تړون د حقیقت په اړه پوښتنې شوې دي. د نورو رسنیو راپورونه وړاندیز کوي چې د جګړې د پای په اړه ادعاوې ممکن په بشپړ ډول باور وړ نه وي او جګړه لا هم حل نه شوې ده [1].
“دا ۱۴ ماده یي تړون په ټولو fronts کې د جګړې سمدستي پای ته رسول شامل دي”
دا یادښت ډیپلوماټیک نورمالیزیشن ته د یو احتمالي بدلون استازیتوب کوي، مګر د دې د اعتبار په اړه متضاد راپورونه یو ناثابته لیږد ښيي. که دا په بشپړ ډول تطبیق شي، نو د 300 ملیارده ډالرو پانګونې фонд او د Hormuz بلاکډو لګښت به د مینځنۍ شرق اقتصادي منظره په بنسټیز ډول بدله کړي، که څه هم د راپور ورکونکو اجانسونو ترمنځ د اتفاق نشتوالی د تړون د دوام په اړه د لویې ناڅرګونۍ نښه ده.
