امریکا او ایران د یوې جګړې وروسته چې 108 ورځې lasted [3]، د سولې تړون ته رسیدلي دي.
دا بدلون د امریکایي بهرنۍ سیاست کې یو مهم turning point ښکاره کوي. دې جګړې واشنګټن اړ کړی چې د خپلو نظامي زیربناوو له مستقیمو ننګونو وروسته خپل ستراتیژیک موقعیت او سیمه ییز نفوذ بیا penilaian کړي.
مذاکرې د دوشنبې په ورځ په Switzerland کې د 18 ساعته جلسې څخه وروسته پای ته ورسېدې [1]. د دې پایله په توګه یو 60 ورځنی roadmap رامنځته شوی چې هدف یې د سیمې ثبات وي [1]. دا ډیپلوماټیک بریا د یوې سختې ناثاباتۍ له دورې وروسته ترلاسه شوه، چې په هغه کې د ایران لخوا د امریکا د هوایي مرکزونو او د رادار سیسټمونو پر وړاندې حملې ترسره شوې وې [5].
Spencer Ackerman ویل چې د ایران جګړې په منځني خشرک کې د متحده ایالاتو موقعیت "پرمخیز ډول بدل کړی" [4]. دې جګړې د قدرت توازن بدل کړی او امریکا اړ کړې چې بیا فکر وکړي چې څنګه په دې سیمه کې خپلې موجودیت وساتینه کړي.
John Doe، چې یو senior analyst دی، ویل چې 108 ورځني conflict واشنګټن اړ کړی چې خپل ستراتیژیک foothold بیا penilaian کړي، چې په حقیقت کې یې په سیمه کې د هغه رول بدل کړی [2]. د دې نظامي جګړو فشار او ډیپلوماټیکي کړاوونو امریکا دې ته اړ کړه چې خپلې اوږدمهاله اهداف تعدیل کړي.
سفیر Lina Ahmed ویل چې میانجویان باور لري چې جګړې متحده ایالاتونه اړ کړي چې د نوي 60 ورځني roadmap په چوکاټ کې د منځني خشرک خپله ستراتیژي بیا فکر کړي [6]. دا roadmap د دې لپاره ډیزاین شوی چې سیمه له فعالو جګړو څخه لرې او د امنیتي چوکاټ یو نوي سیستم ته انتقال کړي.
که څه هم سمدستي تاوتریخوالی terminated شوی، خو geopolitical منظره بدله پاته کیږي. امریکا اوس د ستراتیژیک recalibration یوې دورې ته ننوځي ترڅو هغه کمزورۍ অবাক کړي چې د 108 ورځنې جګړې panahon کې څرګندې شوې وې [3].
“د ایران جګړې په منځني خشرک کې د متحده ایالاتو موقعیت "پرمخیز ډول بدل کړی".”
له 108 ورځنې تودې جګړې څخه 60 ورځني ډیپلوماټیک roadmap ته انتقال ښيي چې امریکا په منځني خشرک کې د یو اړخیز نظامي برلاوتیا څخه لاس کش کوي. د رادار سیسټمونو او هوایي مرکزونو په څیر د لوړ ارزښت Assets په هدف کولو سره، ایران د امریکا د قدرت د projection محدودیتونه څرګند کړل، چې دې کار امریکا اړ کړه د مطلق deterrence پر ځای د مذاکراتي ثبات په لور وګرځي.
