Robert Pape وویل چې د Hormuz تنگې باندې کنټرول او د ایران اټومي وړتیاوې داسې 'صفر-مجموعې' (zero-sum) مسائل دي چې د امریکا او ایران ترمنځ د سولې تړون ته مانع کېږي [1].
دا ځانګړي اختلافات ځکه مهم دي چې دوی بنسټیز امنیتي ګټې وړاندې کوي. کله چې دواړه هېوادونه د بل الطرف هر ډول ګټه د خپل ځان د اتوماتیک تاوان یا زیان په توګه وګوري، نو د ډیپلوماټیکې Compromise (تفاهم) تقليدي چوکاټ پلي کول تقریباً ناممکنه کېږي.
Pape د University of Chicago کې پروفسور او د Chicago Project on Security and Threats بنسټ ایښودونکی مدیر دی [1]. هغه وویل چې اوسنی بنسټیز تعطل یوازې د سیاسي موقفونو نتیجه نه ده، بلکې په دې ستراتیژیکو اړتیاوو کې رېښه لري.
"د Hormuz تنگې باندې کنټرول او د ایران اټومي وړتیاوې لاهم داسې صفر-مجموعې مسائل دي چې د سولې تړون په لور د پرمختګ په وړاندې ولاړ دي،" Pape وویل [1].
د Hormuz تنگه د نړیوالې انرژۍ د supplied-کولو لپاره د یوې حیوي رګ په توګه کار کوي. د ایران لپاره، په دې اوبایي لاره باندې د نفوذ ساتنه د ملي sovereignty (حاکمیت) او فشار یو مطلب دی، او د امریکا لپاره، د تجارت وړیا جریان ډاډمنول یو غیر قابله ملامت امنیتي اړتیا ده.
په ورته ډول، اټومي مسئله یو دوه-طرفه conflict رامینځه راوړي. امریکا د سیمه ییز ثبات د ساتنې لپاره د اټومي وسلو خپرېدو مخنیوی غواړي، پداسې حال کې چې ایران خپل اټومي پروګرام د deterrence (منع کولو) او تخنیکي پرمختګ لپاره د یوې وسیلې په توګه ګوري.
Pape وویل چې تر څو چې دا دوه مسائل د 'صفر-مجموعې' په توګه تعریف شي، د یو جامع تړون امکانات کم پاتې کېږي. دا ډینامیک دواړه خواوې د پایداره سولې د لارې پر ځای د escalation (تشنج) یوې کړنګارې ته اړ کوي [1].
“د Hormuz تنگې باندې کنټرول او د ایران اټومي وړتیاوې لاهم د صفر-مجموعې مسائل پاتې دي”
د دې 'صفر-مجموعې' مسایلو پیژندنه وړاندیز کوي چې معیاري ډیپلوماټیکې انسنټیوونه—لکه د制裁 (sanctions) تخفیف—شاید کافي نه وي. که اصلي خنډونه اقتصادي پر ځای د امنیتي بقا اړوند وي، نو د هر ډول پرمختګ لپاره به د امریکا او ایران په لیدل کې د خپلو ستراتیژیکو ګټو په اړه په Persian Gulf کې یو بنسټیز بدلون ته اړتیا وي.
