د امریکا، اسراییل او ایران ترمنځ مسلح جګړه له ۱۰۰ ورځو څخه زیاته دوام کړی [1].
دا مهمهنځه د سیمې د شدیدې ناثباتۍ یوې دورې ته اشاره کوي چې نړیوالو د تېلو بازارونو ته زیان رسولی او د Strait of Hormuz امنیت ته ګواښ جوړ کړی دی. څرنګه چې دا جګړه د نیوکلیوي اهدافو او ستراتیژیکو بحري لارو په اړه ده، د ceasefire ترلاسه کولو inability د منځشرق په کچه د پراخې escalation خطر زیاتوي.
جګړه د ایران په قلمان او شاوخوا سیمو کې د متقابلو هوایي حملو په بڼه تېرېږي. سره له دې چې ځینې راپورونه ښيي چې جګړه له یوې چټکې نظامي مرحلې څخه یوې اوږدې standoff ته تبدیل شوې، خو نورې سرچینې وړاندیز کوي چې ایران او اسراییل لا هم فعالې حملې یو بل ته کوي.
د دغه جګړې د پای لپاره ډیپلوماسي هڅې لا هم نازکې دي. ولسمشر Donald Trump د مذاکراتو د اوسنی حالت په اړه یو بې پروا چلند څرګند کړی دی. Trump وویل چې هغه ته "هیڅ هیڅ اهمیت نه لري" که د ایران مذاکرات ودریدل او وړاندیز یې وکړ چې دا مذاکرات "ستړی کوونکي" (boring) شوي دي [4].
دا جګړه د ایران د نیوکلیوي پروګرام او د هغه د سیمه ییز نفوذ په اړه د اوږدې مودې tensãos څخه رامنځته شوې ده. دې کړکېچونو لومړنۍ حملې پیل کړې او له هغه راهیسته د تلافی یو داسې cycle رامنځته کړی چې لبنان او نورې ګاونډۍ سیمې یې اغیزمنې کړې دي.
سره له دې چې د امریکا ادارې د کړیز د حل ژمنې کړې دي، ځینې تحلیلګران وړاندیز کوي چې د دې جګړې کوم څرګند پای نه ښکاري. د اوسني ډیپلوماسي پروسې نازکوالی د دې حقیقت څخه څرګندیږي چې حتی د مذاکراتو پر مهال هم تازه حملې ترسره شوې دي. امریکا او د هغې اتحادیان دوام ورکوي چې د نظامي فشار او د یوایز ceasefire د ترلاسه کولو ترمنځ توازن وساتي.
“جګړه ۱۰۰ ورځې دوام کړی”
د دې جګړې یوې اوږدې engagement ته تبدیلیدل د یو ستراتیژیک stalemate ته اشاره کوي. د میدان د نظامي حقیقت او د امریکا د ډیپلوماسي رهبرۍ د بې پروا له لهجې ترمنځ دغه خالي ځای ښيي چې یو رسمي ceasefire شاید د attrition یا maximum pressure پالیسۍ په پرتله ثانوي اهمیت لري.
