امریکا او اسراییلو په سهارۍ ورځ په ایران کې د هستیايي تاسیساتو پر وړاندې سختې هوايي حملې پیل کړې [3, 4].
دا څپه ناکې کول د یوې نازکې سولې ته ګواښ دی او د روانې جګړې پر مهال د نړیوالو تړونونو د ثبات په اړه پوښتنې راپورته کوي. پخلايو ډیپلوماټانو وړاندې کړل چې دا حملې ممکن د North Atlantic Treaty Organization د یوجیو والي ته زیان ورسوي.
د The Globe and Mail د راپورونو له مخې، پینټاګون او په ځمکه موجودو ایراني چارکارانو ویل چې د سهارۍ عملیات د دې جګړې تر ټولو سختې هوايي حملې وې [4]. په دې هدفونو کې د ایران هستیايي تاسیسات شامل وو [1, 2].
پخلاي Lt. Gen. Doug Lute، چې د NATO لپاره د امریکا پخلاي سفیر و، ویل چې ceasefire ناپایدار دی [1]. Lute وویل چې وروستۍ پوځي کړنې د امریکا او ایران ترمنځ د اوسني تړون د ناپایدارۍ ثبوت دی [1, 2].
دا ناپایداري یوازې تر جګړه کوونکو پورې محدوده نه ده. Ivo Daalder، چې هغه هم د NATO لپاره د امریکا پخلاي سفیر و، ویل چې NATO د ایران د جګړې وروسته په سخت خطر کې دی [2]. دا لیدلګه وړاندې کوي چې د دې جګړې اغېزې ممکن د لویدیځ تړون د یوجیو والي ته فشار ورکړي.
سره له دې چې امریکا او اسراییلو دا حملې په ګډه پلان کړې، خو پر سیمه ییز ډیپلوماسي یې اوږد مهاله اغېزې لا تر اوسه ناڅرګندې دي. د سهارۍ حملو شدت د ایراني زیربناوو پر وړاندې په هوايي کمپاین کې یو مهم زیاتوالی ښيي [4].
“ceasefire ناپایدار دی.”
د هستیايي ځایونو د هدف کولو لپاره د امریکا او اسراییلو ترمنځ همcoordiation د لوړ خطر لرونکو پوځي اهدافو ته د یوې بدلون نښه ده. د یوې نازکې ceasefire په کمزور کولو سره، دا اقدامات ممکن NATO غړي مجبور کړي چې د escalation په اړه خپلې مختلفې نظریات سره همغږ کړي، چې دا ممکن په تړون کې ډیپلوماټیکې دراړنې رامنځه کړي.
