امریکا به د 2024 کال د ایران د جګړې پر مهال د وسلو او میسایلو د خپلو خالي شویو ذخایرو د ډکولو لپاره څو کلونو ته اړتیا ولري.
دا د ریکوري موده د پوځي چمتووالي کې یوه دغه خلا رامنځته کوي. څرنګه چې د دفاعي صنعتي بنسټونه نشي کولی پرمختللې مهمات په هغه سرعت تولید کړي چې په جګړه کې مصرف شوي، امریکا د نویو نړیوالو تهدیدونو په وړاندې د ځواب ورکولو د ظرفیت د کمښت دورې سره مخ کېږي.
د ریکوري د مهالواره پلان تخمینونه توپیر لري. ځینې راپورونه وړاندیز کوي چې د وسلو د بدلولو لپاره ممکن تقریباً درې کلونه [1] وخت ولګي. نور تحلیلونه ښيي چې د ذخایرو د ډکولو هڅې ممکن تر 2030 کال پورې دوام وکړي [2].
د Strategic and International Studies (CSIS) مرکز په یوه راپور کې ویل: "د ایران د جګړې پر مهال مصرف شوی مهمات به د ډکولو لپاره کلونه나 وخت به ونیسي" [3]. د ذخایرو دا کمښت د جګړې پر مهال د میسایلو او مهماتو د لوړ مصرف له امله و، چې د دفاعي صنعت د کورنی تولید ظرفیت یې مات کړ [4].
د صنعتي کارپوهان ټینګار کوي چې اصلي خنډ مالي نه دی. د AP یو رپورټر ویل: "نن ورځ ستونزه پیسې نه دي؛ بلکې وخت دی" [5]. دا ښيي چې حتی د فنډینګ د زیاتوالي سره سره، د تولیدي مرکزونو فزیکي محدودیتونه او supply chains د ریکوري سرعت محدودوي.
د ذخایرو د ډکولو دې ورو سرعت د ملي امنیت په اړه اندیښنې پیدا کړې دي. د The New Republic په یوه تحلیل کې ویل شوي: "موږ د راتلونکو جګړو لپاره د زیان پذیریت یو څو کلنی چوکاټ ته مخامخ یو" [6]. دا زیان پذیریت له دې څخه پیدا شوی چې د احتمالي ضدوالو په وړاندې د خپلو ذخایرو د کمښت حالت څخه د پوره عملیاتي چمتووالي ته په چټي ډول انتقال کول ممکن نه دي.
“نن ورځ ستونزه پیسې نه دي؛ بلکې وخت دی.”
د عصرييي لوړ شدت لرونکې جګړې د سرعت او د صنعتي تولید د ورو سرعت ترمنځ تفاوت د امریکا د دفاعي ستراتیژۍ کې یوه Kritikal flaw افشا کړې ده. د ریکوري وړاندوینه شوی مهالواره پلان — چې ممکن تر 2030 کال پورې دوام وکړي — ښيي چې امریکا ممکن ډیر په ډیپلوماسي یا ستراتیژیک deterrence تکیه وکړي، ځکه چې د یوې بلې لویې کینټیک جګړې د sustained کولو وړتیا یې په موجوده کې زیانمنه شوې ده.
