په ازبکستان کې ټولکې او ترمیمونکي د antique صالونونو، د کوڅو بازارونو او شخصي موزیو له لارې تاریخي توکي راژوندی کوي [1, 2].
دا चळاند ډاډ ورکوي چې کلتوري اثار د عامو خلکو لپاره لاسرسی کې پاتې شي او د پټو شخصي ټولکونو په کې ورک نشي. د دې توکو په جریان کې ساتلو سره، ټولنه د راتلونکو نسلونو لپاره د سیمې ملموس تاریخ خوندي کوي.
دا هڅه د ازبکستان د جمهورۍ د ولسوالۍ د ادارې لاندې د Mass Media لپاره د منځپانګو د تولید مرکز (Center for the Production of Content for Mass Media) سره په ګډه ترسره کیږي [1, 2]. دا همکاري مسلکي ترمیمونکي او پلورونکي له یوې پراخې پلیټ فارم سره نښلوي ترڅو د خپلو موندنو تاریخي اهمیت وړاندې کړي.
د کوڅو بازارونه د دې فعالیتونو لپاره د اصلي مرکزونو په توګه کار کوي، چې د داسې ځایونو په توګه دي چې چیرې نادره توکي بیا کشف کیږي او د ساتنې حالت ته راسته کوي [1, 2]. دا ځایونه د تاریخ د یو fluidity تبادلې اجازه ورکوي—چیرې چې یو شی ممکن له یو neglected attic څخه یو مسلکي ترمیمونکي ته او په پای کې یوې شخصي موزیم ته منتقل شي.
د antique صالونونه د دې توکو لپاره یو ډیر منظم چاپوونکي چاپېرالند وړاندې کوي، چې د غیر رسمي کوڅو بازارونو او رسمي ادارې آرشیفو ترمنځي خلا پوره کوي [1, 2]. د دې متنوعو ځایونو هدف د یو داسې ژوندی تاریخ ساتنه ده چې عامه خلک پکې شریک وي او تجربه یې کړي.
ترمیمونکي په دې اکوسیستم کې د زیانمنو توکو د اصلي شکلو ته د راستونولو له لارې یوه کلیدي رول لوبوي [1, 2]. د دوی کار ډاډ ورکوي چې د توکو فزیکي integrity وساتل شي او په عین حال کې چې د دوی تاریخي کیسې নথি اندیز کیږي او شریکې کیږي.
“په ازبکستان کې ټولکې او ترمیمونکي تاریخي توکي راژوندی کوي.”
د غیر رسمي بازارونو او د دولت اړوند رسنیو د مرکزونو یوځای کیدل په ازبکستان کې د کلتوري ساتنې په لور یو ستراتیژیک بدلون وړاندې کوي. د کوڅو بازارونو او شخصي صالونونو د تاریخي جریان ځایونو په توګه د legitimize کولو سره، دولت د ملي میراث د ساتنې لپاره د شخصي شوق او تجارتي ګټو څخه ګټه پورته کوي پرته له دې چې یوازې په دولتي موزیو تکیه وکړي.
