د Ealing Beaver Project لخوا freed شویو اته بېورز د Greenford سیمې په یو د لندن Underground ایستشن کې کرونیک سیلابونه ختم کړل [1].
د دې بیا وړاندې کولو بریالیتوب ښیي چې څنګه طبیعي حل لارې کولی شي د инфраструкچر هغه پیچلې ستونزې حل کړي چې تقلیدي انجنیري ممکن یې په ترمیم کې ستونزه وکړي. د ځنګلي حیواناتو د طبیعي غریزې په کارولو سره، ښار پلانکوونکي کولی شي لګښتونه کم کړي او د چاپیریال انعطاف پذیرتیا وده ورکړي.
حفاظتکوونکو په 2023 کال کې دا حیوانات په یوې داسې سیمه کې خوشه کړل [2] چې هلته بېورز د 400 کلونو راهیسې له منقرض کېدو وروسته بېرته راغلل [3]. دې حیواناتو د بندونو جوړول او لندۍ سیمې (wetlands) رامینځته کول پیل کړل، چې په طبیعي ډول د بارانونو اوبه اداره کوي. دې بیولوژیکي مداخلې د سیلابونو هغه ستونزه حل کړه چې د ایستشن لپاره د څو لسیلو旬و څخه تر 50 کلونو پورې یو تکلیف و [4, 5].
د Ealing Beaver Project یې د کانکریټي ډرینaj سیسټمونو د یو کم لګښت بدیل په توګه په 'rewilding' یا طبیعي حالت ته راستنیدو تمرکز کړ [1]. څرنګه چې بېورز نفوذ وړ ځمکې رامینځته کوي، لندۍ سیمې د سختو بارانونو پر مهال د اسفنج په څېر کار کوي او د Tube ایستشن د基础设施 د ډوبېدو یا تخریب مخنیوي کوي [1].
دا پروژه په متحده ملکریت (United Kingdom) کې د ښاري مدیریت کې یو بدلون ښیي. سره له دې چې London Underground د خپل سخت انجنیري لپاره پیژندل کیږي، د ښار د سیلابونو د دفاعي ستراتیژۍ کې د ځنګلي حیواناتو ځای پر ځای کول د اقلیمي تغیراتو سره د تطابق یو نوی چلند وړاندیز کوي [1]. پایله یې یو باثبات ترانسپورټي اړیکه او یو بحالی شوی محلي اکوسیستم دی [1].
“په Ealing سیمه کې بیا وړاندې شویو اته بېورز د سیلابونو یوه داسې ستونزه حل کړې چې د لسیلو旬و لپاره دوامداره وه.”
دا پېښه په ښاري پلانning کې د 'اکوسیستم خدماتو' (ecosystem services) په لور یو انتقال ښیي، چیرې چې بیولوژیکي عوامل د مهمو基础设施 د ساتنې لپاره کارول کیږي. د حیواناتو د یوې کوچنۍ ډلې په مرسته د 50 کلنې انجنیري ناکامۍ په بریالیکه کمولو سره، دا پروژه د نورو میتروپولیتن سیمو لپاره یو د تطبیق وړ ماډل وړاندې کوي چې د اقلیمي بدلون له امله د سیلابونو زیاتېدونکو خطرونو سره مخ دي.
