ډورین ګامون (Dorian Gamon)، چې د “DJ Baguette” په نوم یوماند دی، په پیریس او د فرانسې په نورو ښارونو کې صنعتي بادګانې په临سې رقصي میدانونو بدلوي [1, 2].

دا ابتکار د شپنیز ژوند او دودیز ګاسترونومي (gastronomy) یو ځای کوي ترڅو د فرانسویې ډوډۍ جوړولو هنر ته پام ځوراو شي. ګامون د صبحنۍ ورځنیو فعالیتونو لپاره ځانګړو ځایونو ته د الکترونیکي موسیقۍ په ځای کولو سره، د نویو مخاطبینو لپاره د میراثي سوداګریو جذابیت عصري کولو هدف لري.

په تېره یوه کال کې، ګامون مختلفو ځایونو ته سفر کړی، چې په پیریس کې یې Le Grenier de Félix بادګانې شاملې دي [1, 2]. هغه د تازه پخو شویو ډوډیو ترمنځ د موسیقۍ د ګډو کولو (mixing) تجهیزات ځای پر ځای کوي او په پلورنځي کې د ډیسکو (disco) یو ډول atmospehere رامینځته کوي. دا پروژه د حسي تجربو پر تقاطع تمرکز کوي، لکه د ګرمې ډوډۍ خوند او د ريتمیکو ریکارډونو غږ.

دا هڅه د فرانسې د ډوډۍ جوړولو د بډایه دود د ښکاره کولو لپاره ډیزاین شوې ده [1, 2]. په ځانګړې توګه، دا Performances د باګیټ (baguette) کلتوري اهمیت لمانځي، چې د UNESCO د غیر مادي کلتوري میراث په لیسټ کې ځای揾ډلی دی [1, 2].

دا پیښې دایمي instalação نه دي بلکې لنډمهاله فعالیتونه دي. دوی د ځوانانو د رقص کلتور او د بادګانې جوړوونکو (boulanger) د نسلونو پاتې شویو مهارتونو ترمنځ د پل رول لوبوي. ګامون د بادګانې پلورنځي ته د جشن په لېږدولو سره، هڅه کوي د هغو هنرمندانو ته درناوی وکړي چې په یو Increasingly digital نړۍ کې دا دودونه ساتي [1, 2].

“ډورین ګامون د فرانسویې UNESCO-لیسټ شوې باګیټ میراث لمانځلو لپاره موسیقۍ او صنعتي بادګانې سره یو ځای کوي.”

دا tendência په اروپا کې یو پراخ चळول منعکس کوي چیرې چې دودیز صنایع د 'تجربوي اقتصاد' (experience economy) تاکتیکونو له لارې بیا برانډ کیږي ترڅو د دوی بقا تضمین شي. د باګیټ د UNESCO وضعیت او عصري شپنیز ژوند په یو ځای کولو سره، دا پروژه د کلتوري هویت د ساتلو هڅه کوي، ترڅو یې د ځوانو نسلونو لپاره اړوند کړي چې ممکن په بل حالت کې ځايي صنعتي پلورنځي له نادره وګڼي.