په اکواډور کې د ګوانګوپولو (Guangopolo) کلي کارګران د لاس په وسیله د آسو د ویالونو د چاڼو د دودیزې هنرۍ د ساتنې لپاره مبارزه کوي.

د دې ځانګړې اوبو-تګ یا ویلو د تخنیک زوال د یوې culturally legacy (کلتوري میراث) له لاسه ورکولو ته اشاره کوي چې یو وخت یې ټوله کلیواله اقتصاد sustained کوله. لکه څنګه چې د دې هنر د پاتې شویو استادانو شمېر کمېږي، ټولنه د یوې ځانګړې اجدادي تخنیک د تل永久ي ورکښت سره مخ کېږي.

دا هنر تقریباً 50 کالونه وړانده خپل اوج ته رسیدلی و، کله چې شاوخوا 500 کورنیو [1] د دې چاڼو د تولید له لارې خپل ژوند ګټلو. په هغه دوره کې، کارګرانو په میاشت کې تر 600 پورې چاڼونه تولیدول [1]. نن سبا، دا صنعت له منځه تللی او پلور ته د هرې اونۍ په اوخته کې یوازې 10 چاڼونو پورې راکښېښ شوی [1].

یوازې نهه کارګران پاتې دي چې لا هم دا چاڼونه ویل [4]. په دې کې تر ټولو ځوان، ګوئیډو پاوکار (Guido Paucar)، 51 کلن دی [5]. دا نسلونه کېدونکی خالي ځای ښیي چې دا پوهه ځوانوResidents ته نه انتقال کېږي، چې دوی د دې سختې او ستونزمنې هنرۍ زده کولو ته لږه علاقه ښکاره کوي.

چاپتیايي او اقتصادي عوامله د تولید پر پروسه نور هم فشار راوړی دی. صنعتي پراختیا او چاپیریال بدلونونو اړین مواد (د آس ویالونه) هم کم او هم ګران کړ [3]. د خامو موادو د ترلاسه کولو ستونزه، او په عین حال کې د ارزې او په لوی پیمه تولید شویو بدیلونو شتون، د لاس په وسیله د دودیز تولید میتود کم ګټور کړی دی.

په ګوانګوپولو کې کارګران د پاتې موادو سره کار ته دوام ورکوي ترڅو دا دود ژیوندی وساتي، مګر د موادو او زده کوونکو دواړو کمښت د دې هنر راتلونکی له خطر سره مخ کوي.

“یوازې نهه کارګران پاتې دي چې لا هم دا چاڼونه ویل.”

په ګوانګوپولو کې د آسو د ویالونو د چاڼو د صنعت له منځه تلل یو پراخ نړیوال جریان ښیي، چیرې چې صنعتي کول او بدلېدونکې اقتصادي لومړیتیاګانې د ځایي او دودیزو هنرونو له منځه وړي. کله چې د یو هنر تر ټولو ځوان استاد 51 کلن وي، نو د پوهې د انتقال کړکۍ تقریباً تړل شوې وي، چې دا ښیي چې پرته له کومې مهمې مداخلې یا د یوې نوې تجارتي بازار موندنې، دا تخنیک به د یو ژوندۍ عمل څخه تبدیل شي او یوازې د میوزیم په یو اثر به بدل شي.