د زېږېدو سمدستي وروسته د یوپدریچو شنبلو جلا کول کولی شي د ماشومانو لپاره سمدستي اضطراب رامنځته کړي، چې په کې ژړا او ناارامي شاملې دي [1].
دا پدېښه هغه بیولوژیکي او رواني تړاو په ګوته کوي چې د شنبلو تر زېږېدو وړاندې ترمنځ رامنځته کېږي. د دې لومړنیو فشاري غبرګونو پوهېدل ممکن په طبي مرکزونو کې د نوي زېږیدو ماشومانو په چلند کې د طبي متخصصینو پر تصمیمونو اغېزه وکړي ترڅو د ماشومانو ټروما (trauma) کمې شي.
د څېړنو له مخې، شنبله ماشومان په رینو کې یو له بل سره یوځای اوسېدو ته عادت وي [1]. د همدې ګډې چاپیریال له امله، په روغتون یا د زېږېدو په مرکز کې د زېږېدو پر مهال ناڅاپي جلا کول د فشار یا stress یو غبرګون رامنځته کوي [1]. دا غبرګون هغه وخت په بڼه د سمدستي ناارامۍ څرګندیږي کله چې ماشومان یو له بل څخه لیرې کړئ شي.
که څه هم د نوي زېږیدو ماشومانو ژړا یو عام lucru دی، خو د جلا کېدو سره تړاوینکی ځانګړی اضطراب د ماشوم د خپل ورور یا خور له وړاندې پیژندلو ته اشاره کوي. له رینو څخه بهرني نړۍ ته لیږد لا دمخه یو مهم فیزیولوژیکي بدلون دی؛ د یو تلسایې ملګري له لاسه ورکول ممکن دا ناثباتي نوره هم زیاته کړي.
طبي متخصصین ډیری وخت د زېږېدو پر مهال کلینیکي پروتکولونو ته لومړیتیا ورکوي، چې ممکن پکې د انفرادي روغتیا ارزونې لپاره د ماشومانو جلا کول شامل وي. خو شواهد ښيي چې فزیکي فاصله په یوپدریچو شنبلو کې یو څرګند احساسي غبرګون رامنځته کوي [1]. دا وړاندیز کوي چې د یوپدریچو شنبلو ترمنځ اړیکه د دوی له زېږېدو ډېر وړاندې پیل شوې وي.
“د زېږېدو پر مهال د یوپدریچو شنبلو جلا کول کولی شي سمدستي اضطراب رامنځته کړي، لکه ژړا او ناارامي.”
دا څېړنه وړاندیز کوي چې د یوپدریچو شنبلو ترمنځ تړاو یوازې د ګډe پالنې پایله نه ده، بلکېe د رینو بیولوژۍ ته اړوند دی. که چیرې د اضطراب غبرګون د جلا کېدو مستقیم نتیجه وي، نو دا ممکن د نوي زېږیدو ماشومانو د پاملرنې پروتکولونو کې بدلون راولي، ترڅو د لومړنیو فشارونو کمولو لپاره د دواړو شنبلو لپاره په یو وخت کې 'skin-to-skin' (پوټکي ته پوټکی) اړیکه ته khuyếnک شوي.
