د اندونیزیا ځوانانو او د پوهنشو زده‌کونکو جمعې په ورځ په جاکارتا او د هېواد په نورو ښارونو کې د تېلو او خواړو د قیمتونو د کمولو لپاره احتجاجونه وکړل [1, 2].

دا مظاهره د वाढندې ناثباتۍ نښه ده، ځکه چې د ಕರೆنسۍ کمزورتیا او د ژوند لوړېدونکي لګښتونه د زده‌کونکو یو نسل مجبور کړی چې د دولت لګښتونو او حکومتي پالیسیو ته اعتراض وکړي [2, 4].

دا احتجاجونه په جاکارتا، چې د هېواد پلازمینه ده، تمرکز وکړ، خو دا فعالیتونه د هېواد په نورو سیمو ته هم خپاره شول [2, 3]. مظاهروالانو د ژوند د لوړېدونکو لګښتونو د مخنیوي لپاره د سريو اقداماتو غوښتنه وکړه، په ځانګړي ډول یې د اساسي توکو او انرژۍ پر قیمتونو تمرکز وکړ [1, 3].

اقتصادي فشارونه هغه وخت ډېر شول کله چې ملي ಕರೆنسۍ کمزورته شوه، چې له امله یې د عادي وګړو لپاره ورځنۍ اړتیاوې ګرانې شوې [4]. زده‌کونکو د اوسنیو حکومتي پالیسیو په وړاندې خپل مخالفت څرګند کړ او استدلال یې وکړ چې د دولت لګښتونو د ځوانانو یا کارګر طبکې اړتیاوې پوره نده کړې [1, 3].

څارونکو وویل چې دا تحریک د حکومتي پالیسیو او د Gen Z د اقتصادي حقیقت ترمنځ د پراخېدونکي خنډ په ځواب کې دی [3]. زده‌کونکي غواړي چې په اقتصادي مدیریت کې سیسټماتیک بدلون راشي ترڅو د خواړو او تېلو د قیمتونو نورInflation (تورم) مخنیو شي [1, 3].

که څه هم حکومت د جمعې د احتجاجونو په اړه د ځانګړو غوښتنو ته رسمي ځواب نه دی ورکړ، خو په څو ښارونو کې د دې مظاهرو کچه د نارضۍ د پراخې اساس ښکاره کوي [1, 2].

“د اندونیزیا ځوانانو او د پوهنشو زده‌کونکو په جاکارتا او د هېواد په نورو ښارونو کې احتجاجونه وکړل”

په اندونیزیا کې د پوهنشو زده‌کونکو دا بسیات د ځوانانو لخوا د اقتصادي فعالیتونو یو वाढونکی جریان منعکسوي. د تېلو او خواړو د ملموس لګښتونو په تمرکز کولو سره، دا مظاهروالان میکرو-اقتصادي ناکامۍ، لکه د ಕರೆنسۍ د قیمت کمښت، د خلکو د ورځني بقا سره تړوي. دا ښيي چې اقتصادي شکایتونه په سیمه کې د سیاسي ناثباتۍ اصلي لامل ګرځي.