ایران او اسرائیل په دې اونۍ کې د میسایلو او هوایي حملو مستقیمې تبادلې کړې، چې دا د ۲۰۲۶ کال د اپریل د ceasefire څخه وروسته د داسې لومړی وړانده сталкиاندي ده [2].
دا تنده کول د سیمې د یوې نازکې تړاوې ته ګواښ دی او د میاشتو نسبتاي ثبات څخه وروسته د دې دوو ملتونو ترمنځ د مستقیمو 적اواتو ته د بیرون sustained signal ورکوي.
ایران د یکشنباره، د ۲۰۲۶ کال د جون ۷ نېټې ته د اسرائیلي ساحې په لور میسایلان发射 کړل [1]. ځینې raportونه اشاره کوي چې دې میسایلو په ځانګړي ډول د اسرائیل یو هوایي مرکز هدف کړی و [4]. ایران ویل چې دا حمله د لبنان د بیروت د جنوبي څپاره برخو باندې د اسرائیل د هوایي حملې په ځواب کې غبره وه [5].
اسرائیل د مرکزي او غربي ایران کې د نظامي ځایونو په هدف کولو سره ځواب ورکړ [3]. د دې غبره حملو د وخت په اړه ځینې اختلافات شته؛ ځینې raportونه یې د یکشنباره وروستیو وختونو ته اړوي، پداسې حالی کې چې نور ویل چې دا د دوشنباره، د جون ۸ په لومړیو کې ترسره شوې [1, 2]. اسرائیل ویل چې دا د ایران د میسایلو حملې په ځواب کې وه [5].
دا تبادله د ۲۰۲۶ کال د اپریل د ceasefire یو لوی سرغونه ښیي [2]. که څه احساسات داسې وي چې دواړو هیوادونو کلونه د proxy conflictونو کې ښکېلून وو، خو د دې حملو مستقیم طبیعت د یوې بشپړې سیمه ایزې جګړې خطر زیاتوي. په مرکزي او غربي ایران کې حملو نظامي زیربناګانې هدف کړې، هرچند د زیانونو بشپړ حد لا تایید شوی نه دی.
سیمه ایز څارونکي وضعیت څاري ترڅو وګوري چې آیا دا conflict به نور هم تنده شي او یا به ډیپلوماټیکې هڅې پخوانۍ سوله بیرونه کړي. د غبرې دا څرک، چې د بیروت له حملې څخه پیل شو او د مستقیمو حملو تر تبادلې پورې رسید، په منځني خاورو کې د امنیتي وضعیت ناثابتي څرګندوي.
“د ۲۰۲۶ کال د اپریل د ceasefire څخه وروسته د حملو لومړی مستقیم تبادله.”
د ۲۰۲۶ کال د اپریل د ceasefire له collapse څخه څرګندیږي چې غیر مستقیم deterrence لا تر {یا} د تهران او یروشلم ترمنځ د مستقیم conflict د предотвра لپاره کافي نه دی. د یو بل د سرحدونو دننه د نظامي هدفونو په لګول، دواړو ملتونو د مستقیم ښکېلتیا کچه ټیټه کړې، چې د راتلونکو تندیو احتمال یې زیات کړی او د دودیزو ډیپلوماټیکو لارو له لارې یې کنټرول سخت کړی دی.
