د جنوبي کوریا د جیجو جزیرې یوې 87 کلنې ښځې د نقاشۍ لپاره د خپلې مینې له کشف وروسته خپل لومړی انفرادي هنر výstav 개최 کړ [1].
د هغې دا سفر د ټول عمر زده کړې او د دې فکر په وړاندې یو شاهد دی چې شخصي رضایت د ژوند په هر پړاو کې ترلاسه کیدای شي. د یوې تقلیدي طرز ژوند څخه هنر ته په لیږدیدو سره، هغه غواړي نور خلک هم inspire کړي چې پرته له دې چې عمر یې څومره وي، خپلو پخپلو پټو ګټو او مینوو ته پام وکړي.
좌기춘 په 45 کلنۍ کې خپل هنري pursuit پیل کړ [1]. هغې د خپلې کورنۍ له تشویق څخه وروسته د لومړي ځل لپاره بروس (brush) راواخیست [2]. د یوې پیلونکې له مقام څخه تر یوې پېژندل شوې هنرمندې پورې د هغې لیږد چټک و، ځکه چې هغې د نقاشۍ له پیل څخه یوازې دوه کاله وروسته خپل لومړی انفرادي výstav خلاص کړ [1].
د هغې کارونه د خپلې سیمې پر طبیعي ښکلا تمرکز کوي. هغې ویل چې د کار panahon کې د خپلو موضوعاتو سره ژور تړاو احساسوي. هغې وویل: "کله چې زه نقاشي کوم، داسې احساس کوم چې زه هلته، په هغه ځای کې یم،" [2]. "بیا، که دلته دومره ګټې وي، نو هلته به دومره واښ وي؛ که د دې اندازه یو درخت وي، نو هغه به تر دې حد وي Grown" [2].
هنرمندې ویل چې نقاشي هغې ته ډیره خوښي ورکوي. هغه باور لري چې د هغې تجربه دا ښیي چې د یو نوي فصل د پیل کولو یا د یوې نوې مهارت د زده کولو لپاره هیڅکله ډیر ناوخته نه کیږي [2]. د هغې په výstav کې د جیجو منظره، د سمندر او د جزیرې ځانګړي نباتات ښکاره کیږي، چې هغه چاپیریال منعکس کوي چې هغې د خپل ټول ژوند په جریان کې پیژندلی دی.
د خپل کار د عامه کولو په Procuration سره، هغه هیله لري چې هغو خلکو ته د امید احساس ورکړي چې شاید فکر کوي د خپلې خوبونو د تعقیب فرصت یې له لاسه ورکړی دی. د هغې کیسه په جنوبي کوریا کې د възگرو خلکو د تخلیقي څرګندونو او عامه لیدنا په اړه د یو بدلون په وړاندې اشاره کوي [1].
“د پیل کولو لپاره هیڅکله ډیر ناوخته نه کیږي”
دا کیسه په جنوبي کوریا کې د 'فعالې زوړوالي' (active aging) د یوې پراخې کلتوري tendência منعکس کوي، چیرې چې възگرو خلک په زیاتوالي سره د مسلکي هنري یا اکادمیکو اهدافو په تعقیب کولو سره د تقاعد تقلیدي نورمونو ته ننګ headsets ورکوي. دا د ناوخته عمر کې د تخلیقي فعالیتونو رواني ګټې او د دغو لیږدونو په اسانه کولو کې د کورنۍ د ملاتړ رول په ګڼه کې نیسي.
