روسي غروېرست Rustam Nabiev یوازې د خپلو لاسونو په مرسته د Mount Everest څوکې ته ورسېد [1, 2].

دا لاسته ترلاسه کول د adaptive climbing کې یو مهم ګام دی، چې ښيي سخت جسمي معلولیت د نړۍ د ترټولو لوړې څوکې ترلاسه کولو ته مانع نه کیږي. د Nabiev صعود د انسان د استقامت او adaptive athletics د امکاناتو یو سند دی.

Nabiev مخکې په یوه تراژیکه حادثه کې دواړه پښې له لاسه ورکړې وې [1]. سره له دې، هغه د نیپال او چین د سرحد د خطرناکې سیمې تېرېدو لپاره تمرین وکړ او د ځان څخه د پورته کولو لپاره یې د بدن د वरې برخې قوت څخه ګټه پورته کړه [1].

د دې صعود لپاره د سختو لوړیو او د هوا د ناپوهه حالتونو سره مقابله کول اړین وو. Nabiev د تحرک او ثبات لپاره په خپلو لاسونو تکیه کړې او هغه سختې ঢلاوې او یخنيزې غوړې (glacial crevasses) ماتې کړې چې حتی د تجربه کاره او روغ غروېرستانو لپاره هم ننګونې وي [1, 2].

Nabiev وویل چې د دې سفر هدف د انسان د استقامت ښودل او د هغو کسانو الهام بخش کیدل وو چې ورته جسمي ننګونو سره وړاندې کیږي [1]. دا صعود د غروېرستو د بدلیدونکي طبیعت او په لوړ-سوړ ورزشونو کې د معلول اتلتانو د زیاتېدونکي ښکاره کیدو نښه ده.

که څه هم په راپورټونو کې د څوکې ته د رسیدو دقیق تاریخ نه دی ورکړل شوی، خو دې کار د خپل تخنیکي سختۍ او د سفر د بشپړولو لپاره اړینې ذهني قوي کېدلو له امله نړیوال پام ځان ته جذب کړی [1, 2].

“Rustam Nabiev یوازې د خپلو لاسونو په مرسته د Mount Everest څوکې ته ورسېد.”

د Nabiev صعود د adaptive sports په اړه بحث د بنسټیزې لاسرسۍ څخه د لوړې کچې prestasiژنک (elite performance) په لور بدلوي. د پښو څخه پرته د Everest څوکې ته د رسیدو په photosphere، هغه د سختو چاپیریالونو کې د انساني بدن د محدودیتونو په اړه موجوده طبي او اتلتیکي مفروضې ننګوي.