امریکا او ایران خپلې لومړۍ تعقیبي مذاکرات پای ته ورسول او د ۶۰ ورځنه یو roadmap اعلان کړ [1].
دا تړون د دواړو هیوادونو لپاره د تفاهم د یو وروستي یادښت (memorandum of understanding) ته د رسیدو لپاره یو مهم مهالوېش ټاکلی دی. دا roadmap د مستقیمې جګړې او نازکې سولې له یوې ناپایدارې دورې وروسته وړاندې شوی چې سیمه ییز ثبات یې تر заплаساس کړی و.
دا اوسنی ډیپلوماټیک هڅه د ۴۰ ورځنې جګړې څخه وروسته راغلې ده [1]. ددې جګړې څخه وروسته، دواړو هیوادونو د ۷۰ ورځو لپاره یو ناپایدار ceasefire وساته [1].
Lee Young-jong، چې د Korea Institute for National Strategic Studies مرکز ډیریکتور دی، وویل چې خواړه اوس مخامخکېک ناست دي. هغه ویې ویل چې د جګړې او ناپایدارې جګړه بندۍ له دورې وروسته، دا ۶۰ ورځنی roadmap د تفاهم د وروستي یادښت په لور د لارې په توګه کار کوي [1].
سره له دې چې roadmap اعلان شوی دی، خو راپورونه د ډیپلوماټیک پرمختګ او نظامي حقیقت ترمنځ ديسټنسی یا خالي ځای ښيي. ځینې سرچینې وايي چې امریکا او ایران د جون د ۶مې په Strait of Hormuz کې د ډرونونو او بالیسټیک میزایلو په څاره یو ځل بیا جګړه پیل کړې [2].
دا roadmap د راتلونکو دوو میاشتو لپاره د Concrete ګامونو په ټاکلو سره د اړیکو د ثبات کولو هدف لري. که دا پروسه بریالي شي، نو دواړه هیوادونه به د لنډو جګړه بندیو او ناڅاپي tensione cycle څخه لرې شي چې په تیرو میاشتو کې یې تعریف کړي وو.
“ امریکا او ایران خپلې لومړۍ تعقیبې مذاکرات پای ته ورسول او د ۶۰ ورځنی roadmap اعلان کړ.”
د ۶۰ ورځني roadmap اعلان د دښمنۍ څخه د یو منظم ډیپلوماټیک وتلو غوښتنه ښيي، مګر په Strait of Hormuz کې د میزایلو د جګړو راپورونه ښيي چې رسمي تړون لا تر اوسه نظامي فعالیتونو په بندیز بدل شوی نه دی. د دې roadmap بریا په دې پورې اړه لري چې آیا دواړه هیوادونه کولی شي ډیپلوماټیک چینل وساتي او په عین حال کې په ځمکنیو taktical escalations کنټرول کړي.
