امریکا او ایران د یو تخنیکي مذاکراتي لور ته روان دي چې هدف یې د ceasefire د 60 ورځو تمدید دی [1].
دا پرمختګ ځکه مهم دی چې دا د دواړو اړخونو د هغه mutual desire ته اشاره کوي چې د سمدستي escalation څخه ډډه وکړي او د دوه پختا przeci-adversaries ترمنځ د ثبات یو لنډمهاله کړکۍ বজله وساتي.
په واشنګټن او تهران کې چارواکي د دې تخنیکي لور د جزئیاتو په اړه همسایي کوي [2]. وړاندیز شوی تړون به موجوده لنډمهاله تفاهم د اضافي 60 ورځو لپاره تمدید کړي [1]. دا موده د دې لپاره ده چې د ډیپلوماټیکې اړیکو د دوام لپاره یو جوړښت شوی timeframe برابر کړي او په عین حال کې چې د ښکاره جګړې ته د بیرونده مخه ونیسي.
د راپورونو له مخې، د دې ځانګړې مذاکراتي پړاو مودت 60 ورځې ټاکل شوی دی [2]. دا پروسه د ceasefire تخنیکي اړخونو ته تمرکز کوي ترڅو ډاډ ترلاسه شي چې دواړه خواوې د تمدید شرایطو ته عمل کوي. دا تګلاره دواړو حکومتونو ته اجازه ورکوي چې پرته له دې چې سمدستي یو permanent political settlement ته commit شي، خپلې کړکاوې اداره کړي.
که څه هم د لاندې لنډمهاله تفاهم ځانګړي شرایط تر ډیره حده پټ پاتې دي، خو د اوسنیو خبرو محور د سولې ساتنه ده [1]. د 60 ورځنو دا کړکۍ د یو buffer په توګه کار کوي، چې ډیپلوماټانو ته اجازه ورکوي د سیمې د پیچلې geopolitical landscape په کې حرکت وکړي.
هیڅ یو حکومت د تمدید د دقیقې پیل نیټې په اړه رسمي publicKey بیان نه دی خپور کړی، هرڅه کې چې دا به د تړون په لاسلیکولو سره پیل شي [1]. د دې لور تخنیکي طبیعت ښیي چې اړخونه په دې پړاو کې د پراخو پالیسیو بدلونونو پر ځای operational stability ته لومبیتوب ورکوي.
“ امریکا او ایران د یو تخنیکي مذاکراتي لور ته روان دي.”
د یو 'تخنیکي' مذاکراتي لور ته بدلون ښیي چې امریکا او ایران دواړه د یو جامع ډیپلوماټیک breakthrough پر ځای risk management ته لومبیتوب ورکوي. د لنډمودتني 60 ورځني تمدید په تمرکز کولو سره، دواړه هیوادونه کولی شي خپلو داخلی لیدونکو او نړیوالو ملګرو ته د جګړې څخه د ډډې کولو اراده څرګنده کړي، پرته له دې چې د یو permanent treaty سیاسي خطر وګڼي.
