امریکا او ایران د ۲۰۲۶ کال د مای ۷م (May 28) په نېټه، د دې وروستۍ ceasefire تړون د سرپناه د یو بل پر تور د ډرونونو او میسایلو حملې تبادلې کړې.
دا توندروتی د ډیپلوماسي د یو نازک فرصت ته ګواښ جوړوي او په Middle East کې د پراخې سیمه ایزې جګړې خطر زیاتوي، په ځانګړې توګه د نړیوالو shipping lanes د امنیت په اړه.
ایران پر بحرین ډرونونهHH حملې وکړې، په داسې حال کې چې د امریکا پوځ د ایران په ځمک煮و کې ځوابیا بریدونه ترسره کړل. دا پوځي اقدامات د Hormuz تنگ کې د یو ټینکر له حملې سره تړاو درلود.
دواړه هیوادونه یو بل د سولې د protocol د سرپناه کولو پر تور نیولي دي. د ceasefire تړون د حملو له تبادلې څخه تقریباً ۱۰ ورځې وړاندې [1] لاسلیک شوی و. نور راپورونه ښيي چې ceasefire د ۲۰۲۶ کال د مای ۸م څخه نافذ و [2].
د دې جګړې وخت ښيي چې د مای نیمایي کې لاسلیک شوی تړون په چټکۍ سره خراب شوی دی. امریکا د ایران د ډرونونو فعالیت ته په هدفمند بریدونو ځواب ورکړ، چې دا اقدام په Persian Gulf کې د maritime security باندې د دوامداره tensione څرګندونه کوي.
که څه هم ځینې راپورونه ښيي چې ایران امریکا د Israel سره د حملو تبادلې مسؤله بڼي، خو نورې سرچینې وايي چې امریکا او ایران دواړه یو بل د دغه میاشتې پیل کې لاسلیک شوي ځانګړي ceasefire تړون د سرپناه کولو پر تور نیولي دي.
“ امریکا او ایران د ۲۰۲۶ کال د مای ۲۸م په نېټه د ډرونونو او میسایلو حملې تبادلې کړې”
د دوه اونیو په جریان کې د ceasefire ټکان ښيي چې د جګړې اصلي لاملونه — په ځانګړې توګه د Hormuz تنگ امنیت — لا تر singularه نه دي حل شوي. د ډرونونو جګړې او ځوابیا بریدونو کارول وړاندیز کوي چې دواړه قدرتونه د محدودو پوځي توندروتیو څخه د خپلې ارادې د ښودلو لپاره ګټه اخلي ترڅو پوره جګړې تهن نه ورسېږي، هرڅومره چې د سیمې ناثاباتیا د ناڅاپي توندروتیو خطر زیاتوي.
